ကိုယ့်မေ့နေတဲ့ ကိုယ့်အကြောင်းများ လူတွေလား…….. အို……….အားလုံးပါပဲ…….. ဆိုရိုးစကားတွေတွင်တွင်ကျယ်ကျယ်သုံးပြီး ဇာတ်လမ်းတွေဆင်……. ဇာတ်ကွက်တွေချ ဝတ္ထုတွေ ရေးနေလိုက်ကြတာ လူတစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်အနဲဆုံးရှိတယ်……….။ လူတွေလား…….. အို……….အားလုံးပါပဲ…….. ကာရံတွေညှိ နဘေတွေထပ်ပြီး ပုံသေနည်းတွေ နည်းပညာအသစ်တွေနဲ့ စကားလုံးတွေစီပြီး ကဗျာတွေရေးဖွဲ့နေကြ လူတစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်အနဲဆုံးရှိတယ်….။ လူတွေလား…….. အို……….အားလုံးပါပဲ…….. ဖလင်မသုံး ကင်မရာမပါပဲ ကြည့်မှန်တစ်ချပ်နဲ့တင် အိုက်တင်တွေပေး ဒိုင်ယာလော့ဒ်တွေပြောပြောပြီး ဆက်တင်အမျိုးမျိုးဆောက်ရင်း ရုပ်ရှင်တွေရိုက်နေကြ လူတစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ရုပ်ရှင်တစ်ကားတော့ ရှိကြ အဲဒါအနဲဆုံးပါပဲ….။ အဲဒိလိုတွေရှိနေပါရဲ့နဲ့ ကိုယ့်ဝတ္ထုထက်သူများဝတ္ထုကို ပိုစိတ်ဝင်စားနေကြ ကိုယ့်ကဗျာထက်သူများရေးတဲ့ကဗျာ ပိုသဘောကျနေကြ ကိုယ်တိုင်ပါဝင်တဲ့ရုပ်ရှင်ထက် သူများတွေရဲ့ရုပ်ရှင်တွေကိုပဲ အကယ်ဒမီတွေပေးလိုက်ကြ ကိုယ့်ဝတ္ထုကိုယ်မေ့ ကိုယ့်ကဗျာကိုယ်သတိမရ ကိုယ့်ရုပ်ရှင်ကိုယ်စိတ်မဝင်စားတော့ပဲ ညညဆိုရင် ကိုရီးယားဇာတ်လမ်းတွေ ပဲ ထိုင်ကြည့်နေကြတော့တာပေါ့…………။ နေဝန်းနီ

ကဗျာက ၂ ပုဒ်ပါ။ ပို့စ် ၂-ခုမတင်ချင်လို့ပေါင်းတင်လိုက်ပါတယ်။ အမှန်က သီးခြားစီ ပါ။ အကယ်၍ ဇွတ်-ရောထွေးခံစားကြည့်မယ်ဆိုလဲ မငြင်းပါ။ ———– သုညအတွက် ———– ရေလောင်းမှ ရှင်တဲ့အပင် ရေပြင်အောက်ငှုပ် ရေမြုပ်ရင် သေသလို နေရောင်နဲ့ ပွင့်တဲ့ပန်းမျိုး နေထိုးလို့ငြိုးသလို လိုတာထက်ပိုခဲ့ရင် ဝင်လာတဲ့အကျိုးတရား အဆိုးများနဲ့ဇာတ်သိမ်းတတ်မို့ အရှိန်ထိန်းတဲ့ မီးဝါကိုကြည့် သတိ နီပြီဆိုရပ် ဖြတ်ကနဲ စိမ်း မှဆက် (ဒါဆို)အသက်ရှည်မယ်လား။ အမျက်ပြေဖို့ဆိုရင်တော့ အတ္တကိုကြိုးနဲ့တုပ် မလှုပ်အောင်ထိန်းတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း မမောတမ်းကျင့်ရမှာတဲ့ အသင့်ရတာလောက်နဲ့ ဘယ်သူကျေနပ်လို့လဲ မနေတတ်တာက မပြည့်သေးလို့ဆိုသူဆို ပိုသူတွေမှာ လဲ အတောမသတ် ဟင် …… အမောဇာတ်ကို “က” လောကဓာတ်ကို ပြတာက ပိုင်ဆိုင်မှု တခုခုတဲ့ လေ။ အတ္တကိုဖက် အသက်တော့ […]

ပုပ်သိုးနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို နံ့သာလူးဖို့ ကြံစည်နေပါသလား…………..? တွေဝေမှုကင်းစွာနဲ့ ပျော်ရွှင်လာခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပြန်လည် တ,သ နေစရာမလို အတိတ်ကိုချော့သိပ်နေမဲ့အစား အနာဂါတ်ကို နှိုးလိုက်စမ်းပါ…..။ ဘယ်အရာမဆို သူ့အလိုလိုတော့ ဖြစ်မလာ ကြမ္မာနှိုးစက်တစ်ပတ်လည်ချိန်မှာ ငါ………. သို့မဟုတ် ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခု ပျက်စီးခြင်းအမှု ကိုယ်တိုင်အမှုရဲ့ အကျိုးရလာဒ် ကျေနပ်စွာခံယူရင်း လောကရဲ့ အကောင်းအဆိုး ဖြစ်သမျှ အကောင်းဖြစ်သမို့ ထပ်လောင်းလို့ ပြောလိုက်ချင်တယ်…..။ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို နံ့သာလူးဖို့ ကြံစည်မနေနဲ့လို့လေ………..။ နေဝန်းနီ

• ပြတော့ ပြနေတာပဲ မြင်ကွင်းက ကျဉ်းပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုမရှိသေးဘူး…..။ • ပြောတော့ ပြောနေတာပဲ အသံတွေက တုန်ခါနေပြီး တိုးလွန်းနေသေးတယ်….။ • ချစ်တယ်လို့တော့ ပြောနေတာပဲ ဘယ်အတိုင်းအတာထိလဲဆိုတာတော့ မစမ်းသပ်ရသေးဘူး……..။ • ဖြစ်တယ်လို့တော့ ပြောနေတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဖဲချပ်တွေကို သူခင်းမပြသေးပါဘူး……….။ • ထိတယ်ဆိုတာတော့ သိနေတယ်….. ဒါပေမဲ့ နူးညံ့သလား ကြမ်းရှ သလားဆိုတာကိုတော့ ငါမခံစားနိုင်သေးဘူး…………။ နေဝန်းနီ

စိတ်ကူးတစ်ခုဟာ ကိန်းသေအလျင်နဲ့ရွှေ့လျား လားရာတစ်ခုဆီကို ခရီးသွားနေတယ် ဆိုပါစို့……။ တည်မြဲတဲ့ အလျင်ဖြစ်စေဖို့ ဘယ်အရာကို တားဂတ်ထားပြီး သမာဓိယူနေသလဲ? မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ ရုန်းထွက်နေသလား ဒါမှမဟုတ် ဆရာသခင်လား မိဘလား? သားသမီးလား ညီညီမ လေလား…… တစ်ခုခုကိုအာရုံစိုက် ဘဝကိုမောင်းနှင်ခိုက်မှာ အဖြစ်နဲ့ အပျက် ဒွန်တွဲလာရင်တော့ အမှိုက်သရိုက်နဲ့ ဒိုက်ကိုရှင်းလင်း ကိုယ့်ဦးတည်ချက်ကိုယ်ရောက်အောင်သွား လမ်းကြောင်းမပြောင်းစေနဲ့ အသင်လူသား….။ နေဝန်းနီ

မရှိတာထက် မသိတာကပိုခက်သတဲ့ ရှိကို မရှိတာ အဲဒိမရှိတာကို သိတယ်လေ……….။ ဘယ်သွားသွား ဘာလုပ်လုပ် ဘယ်သူနဲ့စကားပြောပြော ဘယ်စာဖတ်ဖတ် မရှိတာတွေချည့် လှစ်ဟပြနေတော့တာပါပဲလား……။ မသိတာကစိတ် မရှိတာကရုပ် “ ရုပ်ကမှမလှတာဟာ မမြင်ရတဲ့……. စိတ်ကိုပဲ အရင်ပြင်ရမှာလား ရုပ်အပြလှအောင်အရင်မပြင်သင့်ဘူးလား…….” တဲ့ ကဲ………. နင်ငါ့ကိုယ်စားဖြေလိုက်စမ်းပါ…..။ နေဝန်းနီ