၁။ အရိုးတွေ ပြိုင်းထနေတဲ့ မအီမသာနေ့တွေထဲမှာပဲ စိုက်နေကျ ငါတို့သစ်ပင်တွေဟာ မီးညွှန့်တွေ တစ်စစ ဖူးပွင့်ဝေခဲ့တယ်။ တိမ်တွေကလည်း ဝါရီဝေ တေလေဖူးတဲ့ မမှည့်သေး အသီးတွေကလည်း အကွေ့အကောက် တန်းမညီစွာ ကြွေကျ မလှပမှုဟာ အမြစ်ကို စုန်ဆန်ရင်း အလင်းတွေ ရှိုက်သံဝေနေခဲ့။ ၂။ ဘာမှမထူးဘူး ငါတို့ဟာ….ဘာမှ မထူးခဲ့ကြဘူး မီးညွန့်မီးလျှံတွေကို ပန်းငုံပန်းပွင့်တွေလို နမ်းခဲ့ကြ..။ ငရဲပွက်တဲ့ကာလတွေပါပဲ ကာဗွန်ဒိုက်အောက်ဆိုဒ်တွေ များလျှံနေတဲ့ကမာ္ဘ ငါတို့ထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ အောက်စီဂျင်အရေအတွက်ဟာ ပါးလျလာ…။ ငါတို့သည် မူလကသစ်ပင်များဖြစ်လေသည်။ ယခုအခါ လိမ်ညာလှည့်ဖျား ကြောက်မက်ဖွယ်အသွားအောက် ပြားပြားမှောက်ရသော သစ်တုံး၊ထင်းတုံးများပမာဖြစ်ခဲ့ကြပြီ။ ထို့ကြောင့် မီးညွန့်တို့ကို နမ်းကြခဲ့၏ တရားသောစစ်သည်လည်းကောင်း မတရားသောစစ်သည်လည်းကောင်း…. ငါတို့ကို အလောင်းပေါင်းများစွာထပ်စေခဲ့၏ ထို့ကြောင့် ငါတို့သည် မီးတောက်ကိုမုန်းခဲ့ကြလေပြီ ။ အမှန်စင်စစ်….. ငါတို့သည် […]

ယိမ်းနွဲ့နွဲ့ ဇာတ်စင်ပေါ်မှာ နင်နဲ့ငါ အတိမ်းအယိမ်းကကွက်တွေနဲ့ ဟန်ချက်ညီညီ ကခဲ့ကြတယ်။ လှပတဲ့ မီးရောင်စုံကြားမှာ မြူးကြွတဲ့ စည်းချက်တွေနဲ့အတူ ဘဝဟာ ကဗျာဆန်နေခဲ့ရင်သိပ်ကောင်းမှာ။ နင်စီးတဲ့ ဖိနပ်တစ်ရံ ငါစီးတဲ့ ဖိနပ်တွေနဲ့ အလဲအလှယ် လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အို……. နုနုရွရွ ဖူးပွင့်ခဲ့တဲ့လေပြေတွေ ကြွကြွရွရွလေး မထွက်ခွာသွားနိုင်တာ ငါ…ရင်နာတယ်။ ပြန်မယ်လို့တော့ မပြောနဲ့ သွားမယ်လို့လည်း နှုတ်မဆက်နဲ့ နင်နဲ့ငါကမ္ဘာခြားတာ နင်မပြောလည်း ငါသိတယ်။ ကဲ…ကဲ.. အပိုတွေပြောနေလည်းအပိုပဲ ပြန်စရာရှိတာပြန် သွားစရာရှိတာသွား ငါ့နေရာမှာ ငါစောင့်နေမယ်။ နင်သွားတဲ့နေရာက အမြင့်လား ငါနေတဲ့နေရာက အမြင့်လား အယူအဆတွေကွဲလွဲလိမ့်မယ် ချစ်သူ။ ဘယ်အချိန်လာလာ ငါ့ဘဝက ကဗျာမဆန်တဲ့ စည်းချက်တွေနဲ့အတူ ကခုန်တုန်း…….။ ပြန်လာမယ်ဆို….. ငါတစ်ခုမှာလိုက်မယ်…. ချစ်သူရေ….နင်ဖိနပ်မစီးခဲ့ပါနဲ့။ ************************ အောင်မိုးသူ တနင်္လာ ၊ […]

သင့်မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ်။ အချစ် နဲ့ ဝိုင်တစ်ခွက်………. တစ်ခုက သက်ရှိ ဒါပေမယ့် သင်ခံစားလို့ရတယ်….။ တစ်ခုက သက်မဲ့ သင်အရသာခံလို့ရတယ်…….။ xxxxxxxxxxxxxxx ဝိုင်ဆိုတဲ့ အရည်တစ်မျိုး နှစ်ကြာလာလေ ကောင်းလာလေပဲ။ သင့်ကို မူးယစ်ရီဝေစေတယ်……။ ဒါပေမယ့် မချိုတာခက်တယ်……။ xxxxxxxxxxxxxxxxx အချစ်တဲ့….ဝိုးတဝါးနဲ့ သင့်ကို အရသာအသစ်အဆန်းတွေပေးလိမ့်မယ်…။ စွဲမက်ဖို့ကောင်းပေမယ့်…… မချိုတာခက်တယ်……..။ xxxxxxxxxxxxxxxx ရူးရူးမိုက်မိုက် မင်းနဲ့မှချစ်တတ်ခဲ့ပြီ ဆိုလား သီချင်းတောင်ရှိဦးမယ်…..။ တကယ်ပါပဲ သင်အချစ်နဲ့တွေ့ရင် ဝိုင်တစ်ခွက်သောက်ရသလိုပဲ။ ရီဝေဝိုးတဝါးနဲ့ ရူးရူးမိုက်မိုက်ဖြစ်သွားမယ်…။ xxxxxxxxxxxxxxx မင်းဘဝမှာ သူမရှိရင်တောင် ရပ်တည်လို့မရတဲ့ အခြေအနေမျိုးတောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်…….။ အချစ် (သို့) ဝိုင်တစ်ခွက်ကို စွဲလန်းသွားရင်ပေါ့…….။ xxxxxxxxxxxxxxxxxx ဝိုင်တဲ့ နှစ်ချို့လေ ခါးလေပဲ.. အချစ်ဆိုတာ လည်း ထူးမခြားနားပါ…..။ […]

ဒီကဗျာလေးကတော့ လုံမလေးရဲ့ ဆရာ မင်းသန်းထိုက် (ဒေးဒရဲ) ရေးထားတဲ့ ကဗျာလေးဖြစ်ပါတယ်။ တပည့်တွေကို အင်တာနက်မှာတင်ဖို့ ခွင့်ပြုပေးပြီး ရေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ တနေ့က နယ်ပြန်ရင်း ဆရာကြီးနဲ့တွေ့ဖြစ်လို့ ဆရာကိုယ်တိုင် ရေးပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။   “ပြည်တော်ပြန် ဟင်္သာကြီးများသို့”   မြန်မာပြည်သူတွေကို ချစ်သတဲ့ အနှစ်မပါတဲ့အသံနဲ့ သူတို့ပြန်လာကြ ကျန်ခဲ့တဲ့ နှစ်(၂၀) ငါတို့တွေ သောကပင်လယ်ဝေတုန်း အမှောင်ဆုံးညတွေမှာ ငါတို့ကိုစွန့်ခွာသွားတဲ့ ဇာတ်တူသားစားသူတို့ရဲ့စကား ဘယ်လိုနားနဲ့ ငါတို့ယုံစားရမလဲ။   ငါတို့ရင်ထဲက သူရဲကောင်းဆိုတာ “ဓားထစ်လည်းခံ၊ နေလျှံလည်းတိုက် မငိုက်ဦးခေါင်း၊ သူရဲကောင်း” ဟေ့ ဇာတ်တူသားလည်းမစား ပြည်သူတွေကိုလည်း စွန့်မသွား ဝံ့စားရဲရင့် (မင်းကိုနိုင်၊ ကိုကိုကြီး တို့လို) အရေးကြုံလျှင် ပြည်သူအတွက် အသင့်ရှိသူများသာ။   ဒီမယ်ကိုယ့်လူတို့ […]

မျှော်လင့်ချက်မျက်ဝန်းတစ်စုံ စည်းစိမ်ရင်ဘတ်တစ်စုံပေါ်မှာဝေ့ဝဲနေတယ်။ အပြင်ကိုလှမ်းမကြည့်နဲ့ မိုးချုပ်တာလူသိသွားမယ်…။ ဘယ်မှာလဲဒိုးပြားတွေ အသွေးအသားနဲ့လဲဖို့ကအဆင်သင့်။ နောက်ကွယ်မှာ မွတ်သိတ်တ်နေတဲ့သူတွေအများကြီး။ ဒီအချိန်မှာမေ့သွားအောင် အရည်တစ်ခုထဲကိုစီးမျောပစ်လိုက် ဆာလောင်တဲ့ဝမ်းအစုံစုံအတွက် ဒိုးပြားတွေရှာရဦးမယ်။ ဒီလိုနိမ့်ကျတဲ့ဘဝမှာ မြင့်မြတ်တဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေရှိတာ ဘယ်သူသိမလဲ။ အိန္ဒြေတွေ သိက္ခာတွေ… အိမ်မှာသိမ်းထားခဲ့.. အထက်မှာဘာမှမရှိပေမယ့်… အောက်ကိုငုံ့ကြည့်ရင် ဖြူစင်မှုတွေအများကြီး။ အဖြူရောင်တွေကိုအိတ်နဲ့ထုတ် အနက်ရောင်ကိုပုဝါခြုံ အနီရောင်ရမက်တွေကို ရွှေအိုရောင်ဒိုးပြားတွေနဲ့လဲလှယ်ဖို့ အမှောင်ထုထဲ တိုးဝင်လျှောက်ခဲ့တယ်။ လွယ်တယ်လို့ထင်ရင် ကိုယ်တိုင်ဝင်ကြည့်လိုက်… နောက်ကဘဝတွေလှဖို့အတွက် ဘဝတစ်ခုကို အရင်းပြု မျက်ရည်စက်တွေကို ဥပက္ခောပြု မယဉ်ကျေးတဲ့ နာမည်ပျက်တစ်လုံးနဲ့ အသိအမှတ်ပြုတယ်……။ ********************** အောင်မိုးသူ သောကြာနေ့ ဖေဖော်ဝါရီ ၁ဝရက် ၂၀၁၂ခုနှစ်။ ညနေ ဝ၄းဝဝနာရီ