ခေတ်စနစ်တွေပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ လူတွေရှင်သန်နေထိုင်သွားလာပြုမူလုပ်ဆောင်ချက်တွေက ခေတ်ရေစီးအလိုက်တိုးတက်လာတာ အားလုံးရဲ့မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပါပဲ….. အရာလုံးက digital ဖြစ်လာပြီ ATM တွေပေါ်လာပြီး ငွေထုတ် ငွေလွှဲ ငွေပေးခြေစနစ် စတဲ့ငွေကြေးနဲ့ကိစ္စရပ်တော်တော်များများကို လက်ထဲငွေကိုင်စရာမလို ကဒ်လေးတစ်ကဒ်သယ်ရုံနဲ့လုပ်နိုင်လာပြီ အရင်ကဆိုအလုပ်လျှောက်ချင်တယ်ဆို နီးစပ်ရာတွေပြောပြလို့ အလုပ်ခေါ်တယ်ဆိုတာသိရတယ်၊ ကိုယ်တိုင်ခြေတိုအောင်လျှောက်ပြီးလိုက်ရှာရတယ်.. တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အလုပ်ကို ခြေတိုအောင်လိုက်ရှာစရာမလိုအောင် အခွင့်အလန်း ဂျာနယ်လိုမျိုး အလုပ်ခေါ်စာတွေကိုတစ်နေရာတည်းမှာ တွေ့နိုင်ပြီး ကိုယ်သဘောကျတဲ့အလုပ် ကိုရွေးပြီး သွားလျှောက်လို့ရလာတယ် အခုဆိုရင် အွန်လိုင်းကနေတဆင့် အကျိုးဆောင်ခပေးစရာမဆိုတဲ့ အလုပ်အကိုင်ကြော်ငြာလေးတွေကို လွယ်လင့်တကူရှာပြီး ကိုယ်တိုင် CV form တင်စရာမလိုဘဲ အွန်လိုင်းကနေ အလွယ်တကူ CV Form တင်လာနိုင်ပါပြီ….. အစ အစရှိသဖြင့်ပေါ့ (အစပျိုးတာများနေပြီမို့) ဒါပေမယ့်တစ်ချက်တော့ထောက်ချင်တယ်ဗျာ လူတွေအတွက် အဲဒီစနစ်ကလွယ်ကူတာမှန်ပါတယ် ဒါပေမယ့် မှန်ကန်လား ၊ ယုံကြည်ရလားဆိုတာမျိုးတွေအတွက် အာမခံချက်မရှိတာတော့အမှန်ပဲ အွန်လိုင်းကနေအလုပ်လျှောက်တာ အဆင်ပြေသွားတယ် လို့ပြောတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ် လက်ခံပါတယ် ဒါဆို ဘာလို့ မှန်ကန်လား […]

တစ်ခါတုန်းက မိတ္ထီလာကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်မှာ ကောင်လေးနဲ့ကောင်မလေးရှိတယ် သူတို့မှာ ခံစားချက်ကိုယ်စီရှိတယ် ရည်မှန်းချက်လည်းကိုယ်စီရှိတယ် ခေါင်းချင်းဆိုင် run ခဲ့ကြတဲ့ VB တွေ C++ တွေ Java တွေရှိတယ် အဖြေမရောက်ရောက်အောင်တွက်ခဲ့ကြတဲ့ သချာင်္ပုစာ္ဆ လှလှလေးတွေရှိတယ် 1 နဲ့ 1 ပေါင်းပြီး 10 ရတဲ့ ဘာသာနဲ့ခေါင်းရှုပ်ခဲ့ရတဲ့နေ့တွေရှိတယ် ဆရာမေးလို့ငုံ့နေဖူးတဲ့ ခေါင်းတွေရှိတယ် အားပေးရင်းဖြေခဲ့ကြတဲ့စာမေးပွဲတွေရှိတယ် အတန်းဖျက်ပြီးလျှောက်လည်ခဲ့တဲ့နေ့ရက်တွေရှိတယ် အဖြူရောင်သံယောဇဉ်နဲ့ သီဆိုခဲ့တဲ့သီချင်းတွေရှိတယ် စာမေးပွဲမှာ စာတွေမေ့ကုန်လို့ စိတ်ညစ်ရတဲ့နေ့တွေရှိတယ် ကျောင်းပိတ်တုန်းသတိတရဖုန်းဆက်တဲ့နေ့တွေရှိ သလို စာတွေအပြန်အလှန်ရေးခဲ့တဲ့နေ့တွေလည်းရှိတယ် စိတ်အခန့်မသင့်လို့အချင်းချင်းစိတ်ကောက်တဲ့ရက်တွေရှိတယ် အလျှော့ပေးရင်းပြုံးပြကြတဲ့ အပြုံးလှလှတွေရှိတယ် စာမေးပွဲနီးမှ အဆောင်ပိတ်တဲ့အထိစာရှင်းပြရတဲ့နေ့တွေရှိတယ် သန်းခေါင်ကျော်မှအပြန်အလှန်ပေးတဲ့ စပေါ့ ေတွေရှိတယ် ခုံတန်းတွေရှိတယ် အောင်စာရင်းတွေရှိတယ် အိမ်ပြန်ချိန်တွေရှိတယ် တကယ်ရှိခဲ့ပါလျက်နဲ့သူတို့ မရှိစေချင်ခဲ့တာက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ခွဲခွါချိန်

ရယ်စရာတွေပြော ဟသတွေလုပ် အတူတူစနောက်ရယ်မောခဲ့ကြတာတွေကို မမေ့နဲ့နော်…..   Lecture ချိန်အိပ် Break ပေးရင်လန်းတတ်တဲ့ တို့တွေရဲ့စာသင်ချိန်တွေကို မမေ့နဲ့နော်….   ခူယားကောင်ကောက် ဗူးထဲထည့်လို့ စနောက်ရယ်မောကြတာတွေကို မမေ့နဲ့နော်…….   ရုံးခန်းနားသွား ဇီးသီးပုတ်လို့ ပျားတုပ်ခံရတဲ့ရက်တွေကို မမေ့နဲ့နော်…….   Ferry အလာ နေရာရရေးစာအုပ်ပစ်လို့ ခုံဦးရတဲ့ရက်တွေကို မမေ့နဲ့နော်…….   တော်လမ်းကိုနင်း မြွေကိုမကြောက် ခြုံတောတိုးလို့ ကျောင်းလစ်ခဲ့တဲ့ရက်တွေကို မမေ့နဲ့နော်………

အပိုင်း၃ မှာတော့ ကျွန်မ လမ်းမှူး နဲ့စတွေ့ပါပြီ   လမ်းမှူး ကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြပြီး ထောက်ခံစာ စတောင်းပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လမ်းမှူးက လမ်းမှူး  – “ဘယ်အိမ်မှာငှားနေတာလဲ” ကျွန်မ – “နံပါတ် … ။…. လွှာ ကပါ” လမ်းမှူး – “အိမ်ရှင်ကဘယ်သူလဲ” ကျွန်မ  – “ဒေါ်…….. ပါ” အဲဒီတော့ လမ်းမှူးက လမ်းအတွင်းနေထိုင်ကြောင်းထောက်ခံစာလိုချင်ရင် အိမ်ရှင်လက်မှတ်ယူခဲ့တဲ့ ဒါနဲ့စာချုပ်ပြလိုက်တယ်။ စာချုပ်မူရင်းကိုပြပေမယ့် သူက “သူ့ကိုမသိဘူး ပြီးတော့ နင်အိမ်ငှားတာလည်းငါတို့သိတာမဟုတ်ဘူး ဒီတော့ အိမ်ရှင်ကိုပါခေါ်ခဲ့ပါ”တဲ့ <အမှုကကြီးလာပြီ ဒချိဒချိ မသိရင်ကိုယ်ကပဲ အိမ်ငှားစာချုပ်အတုလုပ်ပြီး ထောက်ခံစာလာတောင်းသလိုလို အတုသာလုပ်ချင်လို့ကေ တာ့ ဧည့်စာရင်း တို့ ရပ်ကွက်ထောက်ခံစာအဲဒါတွေပဲလုပ်တော့မှာပေါ့လို့ ဦးဦး လမ်းမှူးကြီးရယ်….ပြီးတော့ ဒီလမ်းလေးထဲ […]