“ကိုပေါက်လမ်းသလားနေသည် အပိုင်း၂၃ (ဘီလူးချောင်းရင်ခွင်မှအပြန်……………….) မနက်အိပ်ယထတော့ မိုးကတော့မတိတ်သေးပါဘူး။ တစ်ဖျောက်ဖျောက်နဲ့ကျနေတုံးပါဘဲ။ မျက်နှာသစ်အဝတ်အစားလဲပြီး တည်းခိုးခန်းရှေ့ထွက်ထို်င်တော့ငါးနာရီကျော်ကျော်။ သိပ်မကြာပါဘူး ကားတစ်စီးထိုးဆိုက်လာပြီး အောင်ပန်းလိုက်မယ့်သူလားလို့မေးပါတယ်။ အသေအချာကြည့်တော့မှ အလာတုန်းက ကျနော်စီးလာတဲ့ကားဖြစ်နေပါတယ်။ ကားပေါ်လဲရောက်ရော စပယ်ယာလေးက ကျနော်ကိုမှတ်မိနေတော့ “လေးလေးကချက်ခြင်းပြန်တာလား”နုတ်ဆက်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ ကားဂိတ်ရောက်တော့ ကားထိုင်ခုံနေရာကို ကြည့်ရင်း ဓါတ်ပုံရိုက်ချင်လို့ ကားမောင်းသူရဲ့နောက်က နေရာကိုလဲပေးပါဆိုတော့ လွတ်နေတဲ့နေရာတစ်နေရာကို လဲပေးပါတယ်။ ကားမောင်းတဲ့သူနောက်ကလိုက်မှ အပြန်လမ်းမှာ မိုးဗြဲရေကာတာကြီးကိုရိုက်လို့ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ကားဂိတ်ရောက်တော့ မိုးတိတ်သွားပါတယ်။ ကားမထွက်သေးဘူးဆိုတာနဲ့အနားကဆိုင်မှာ ထမင်းတစ်ပွဲမှာလက်ဖက်ရည်သောက်။ ခြောက်နာရီထိုးတာနဲ့ကားထွက်ပါတယ်။ အလာတုံးက ကားလူမပြည့်ပေမယ့် အခုအပြန်မှာတော့ လူအပြည့်ကားအပြည့်။ ကားပေါ်ရောက်တာနဲ့မိုးက အရမ်းကြီးမသဲပေမယ့် တဖွဲဖွဲကျနေတော့ ဓါတ်ပုံရိုက်လို့အဆင်မပြေပါဘူး။ ရိုက်ပြီးပြန်ကြည့်လိုက်တော့ မူံဝါးဝါးနဲ့ စိတ်တိုင်းမကျပါဘူး။ ကားလေးကတော့ မိုးအေးအေးမှာ မှန်မှန်လေးမောင်းလာရင်းနဲ့ ခြောက်နာရီကျော်ကျော်လောက်မှာတော့ မိုးကတိ်တ်သွားပါတယ်။ မိုးလေးအတိတ်မှာ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့စပါးခင်းအလယ်မှာ အထီးကျန်ဖြစ်နေတဲ့သစ်ခြောက်ပင်ကို သိမ်းထားနိုင်လိုက်ပါတယ်။ […]

“ကိုပေါက်လမ်းသလားနေသည် အပိုင်း၂၂ (ဘီလူးချောင်းရင်ခွင်သို့အရောက်………………….) အဝေးကတောင်တန်းများကြားမှာတော့ မြေလွတ်မကျန်ရလေအောင်ကောက်ပင်စိမ်းတွေက နေရာယူထားကြပါတယ်။ သဘာဝပေါက်ပင်ပန်းလေးတွေက လည်းလှတပတ။ မနက်စောစောမှာအိမ်အလုပ်တွေလုပ်နေတဲ့မိသားစုလေးတစ်စုကိုလှမ်းတွေ့တော့ လက်ဆော့ချိန်မှာ ကျနော်နောက်က ခုံမှာထိုင်နေတဲ့အဒေါ်ကြီးက “ရှေ့ကလူလက်ထဲကဘာလေးလဲ “လို့အမေးမှာ “အဲဒါဓါတ်ပုံစက်လေ”လို့ဒေသစကားနဲ့ဘာသာပြန်တဲ့စကားလုံးလေးကိုကြားမိတဲ့အခါ သဘောကျလွန်းလို့ပြုံးမိပါတယ်။ လမ်းတစ်နေရာမှာတော့ ရွှေရောင်ဝင်းနေတဲ့စေတီစုစုလေး။ ဟိုဝေးဝေးကစိမ်းနုရောင်လယ်ကွင်းနောက်မှာတော့ ထုံးဖြူဖြူစေတီအစု။ တိမ်ညိုမိူင်းနေတဲ့ကောင်းကင်တောင်စဉ်တန်းတွေကစေတီကိုထွေးပွေ့ထားသလိုပါဘဲ။ ကျနော်ထိုင်ရတဲ့ကားဆရာနောက်က ညာဘက်ခြမ်းကကြည့်လေလေရာမှာတော့ တောင်တန်းတွေလယ်ကွင်းတွေမြင်ရပြန်တော့ “ရူ့မဆုံးတော့သည်စိမ်းလဲ့လဲ့ကွင်းပြင်” ဆိုတဲ့ မြို့မငြိမ်းရဲ့ “လူချွန်လူကောင်း “သီချင်းက ရင်ထဲကိုတိုးဝှေ့လို့နားထဲမှာအလိုလိုကြားလာရပါတယ်။ လမ်းတစ်လျောက်လုံးမှာလဲ လမ်းလျောက်လို့ကျောင်းကိုသွားကြတဲ့ လန်းဆန်းတက်ကြွနေတဲ့ ကလေးတွေက ထမင်းချိုင့်ကိုယ်စီကိုယ့်အစုနဲ့ကိုယ် မြင်ခဲ့ရပြန်တော့ ဒီသီချင်းလေးက တော်တော်နဲ့ နားထဲကမထွက်ဘူးဖြစ်နေပါတယ်။ အဝါရောင်လမ်းပြမှတ်တိုင်လေး ကားထွက်ခါစတုံးကတော့ ကားပေါ်မှာလူအပြည့်မပါ ပါဘူး။ ခရီးသွားသူတွေကလည်း လမ်းတစ်လျှောက်တက်လိုက်ဆင်းလိုက်နဲ့ပါဘဲ။ စပယ်ယာလိုက်တဲ့ကောင်လေးတွေက လူသစ်ကလေးတွေဆိုတော့ လမ်းကနေတက် လမ်းမှာဘဲဆင်းတဲ့ခရီးသည်တွေရဲ့ ကားခကိုဘယ်လောက်တောင်းရမယ်ဆိုတာမသိကြပါဘူး။ အဲတော့ တစ်ယောက်တက်လာရင် တစ်ခါမေးရပါတယ်။ ဘယ်ကနေဘယ်အထိ လိုက်မှာ […]

“ကိုပေါက်လမ်းသလားနေသည် အပိုင်း(20)” ( ငါးဖယ်ချောင်းကျောင်း) ကျနော်တို့ဖောင်တော်ဦးကပြန်ထွက်လာတော့ မနက်ဆယ်တစ်နာရီဆယ့်ငါး။ ငါးဖယ်ချောင်းကျောင်းလို့ အမည်နာမရှိပေမယ့် ဒေသအခေါ်ကတော့ ရှေးဟောင်းကျောင်း။ နောက်ထပ်အများသိတဲ့နာမည်ကတော့ ကြောင်ခုန်ကျောင်း။ ဖောင်တော်ဦးဘုရားကနေ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်အကြာမှာ ဒီရှေးဟောင်းကျောင်းကိုရောက်ပါတယ်။ လှေကလေးက တရွှေ့ရွှေ့လာနေချိန်မှာ လှမ်းမြင်ရတာကတော့ “ငါးဖယ်ချောင်းကျောင်း”လို့ ခန့်ထည်လှတဲ့ မြန်မာစာလုံးရော ဘိုစာလုံးနဲ့ရေးထားတဲ့ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကိုပါ။ အမြဲတမ်းဘုရားဖူးသူတွေနဲ့စည်ကားတဲ့နေရာလေးလဲဖြစ်ပါတယ်။ ကျောင်းပေါ်ကိုတက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အလင်းရောင်သိပ်မရှိလု့ိနည်းနည်းမှောင်နေပေမယ့် ရှေးလက်ရာမွန်ဘုရားဆင်းတုတော်တွေ တိုင်လုံးတွေ ရုပ်ကြွတွေမြင်ရတဲ့အခါမှာတော့ နဂိုရ်ကမှ ထူးတာလှတာမြင်ရင် အငြိမ်မနေနိုင်တဲ့ကျနော့်လက်မှာ အနားမရအောင်တဖျပ်ဖျပ်။ တစ်ခုခြင်းစီကို လိုက်ရိုက်ထားတာပါ။ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တစ်ဆူနဲတစ်ဆူ ကပ်ရက်ရှိနေတာပါ။ အမှောင်ထဲမှာတောင်ရွှေရောင်တွေဝင်းလက်နေတဲ့ ရှေးလက်ရာတွေပါ။ ဆင်းတုတော်တွေ့ရှေ့ကတန်းမှာတော့ သာသနာ့အလံလေးတွေချိတ်ထား ဘုရားအပူဇော်ခံတဲ့ရက်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်တာပါတဲ့။ ကျောင်းပါတ်ပါတ်လည်တစ်ခုလုံး ရှေးဘုရားတွေနဲ့အပြည့်ပါ။ အထဲမှာနည်းနည်းမှောင်နေပေမယ် ့ ပုံထွက်တော့လှပါတယ်။ ဖြည်းဖြည်းလေးလမ်းလျောက်လို့ ပုံတော် တစ်ဆူခြင်းအမိအရရိုက်လာတာပါ။ <img src="http://myanmargazette.net/wp-content/uploads/2011/10/I ရိုက်လို့ကို မဝနိုင်အောင် […]

“ကိုပေါက်လမ်းသလားနေသည် အပိုင်း(19)” ( ဖောင်တော်ဦးဘုရား) ကျနော်တို့အင်းထဲရောက်တဲ့အချိန်က မနက်ဆယ်နာရီကျော်ကျော်လောက်။ နေကတော့ နည်းနည်းပူပါတယ်။ ထီးကတော့ တစ်လက်ထဲပါတော့ မဒမ်ပေါက်ကို ဦးစားပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျနော်ကတော့ နေပူတာတောင် သတိမထားနို်င်လောက်အောင် မြင်ကွင်းတွေက ဆွဲဆောင်နိုင်လွန်းပါတယ်။ အမြဲမြင်နေကျ မွန်းကျပ်ပိတ်လှောင်နေတဲ့ မြို့ပြကနေ ပြာလွင်သောကောင်းကင်ကျယ်၊ အေးမြလတ်ဆတ်သောလေတွေနဲ့သာ ထုံမွှမ်းထားတဲ့ရေပြင်ကျယ်၊ မြင်တွေ့လေရာမှာစိမ်းမြတဲ့ သဘာဝပေါက်ပင်တွေ ကိုင်းတောတွေသစ်ပင်တွေကြောင့် လူက ပိုလန်းဆန်းလာတာကတော့ အမှန်ပါဘဲ။ စိတ်မအားလူမအားနားမအား မျက်စေ့မနားဘဝကနေ အေးချမ်းသာယာတဲ့ နေရာထဲကို ခဏလောက်ပစ်ချခံရတဲ့ယာယီဘဝလေးကတော့ ကျေနပ်စရာအပြည့်လို့ထင်မိပါရဲ့။ ဖောင်တော်ဦးဘုရားကို လှမ်းမြင်နေရပေမယ့် လှေတွေဆိုက်ထားတဲ့နေရာမှာ ဝင်မကပ်ဘဲ ကျနော်တို့လှေကလေးက ကွေ့ကောက်ပြီး ဘုရားကိုပတ်လို့ ဝင်သွားပါတယ်။ ကျနော်တို့ရောက်တဲ့နေကတော့ အင်းလေးဖောင်တော်ဦးက ဆင်းတုတော်လေးဆူ အပူဇော်ခံဘို့အတွက် ဒေသစာရီမကြွ ခင်တစ်ရက်အလိုမှာရောက်တာပါ။ ဒါကြောင့်လဲအဲဒီနေ့မှာကျနော်တို့လို သာမန်ဘုရားဖူးတင်မကဘဲ ဆင်းတုတော်သယ်ယူဘို့အတွက်ဆွေးနွေးကြမယ့် အခြားရွာကလူတွေလဲ ရောက်နေတာကို သိရပါတယ်။ […]

လှေကလေးက လာလမ်းအတိုင်းမဟုတ်ဘဲ ချိုးကွေ့လို့အလာ ဘေးတစ်ဘက်တစ်ချက်မှာ ပြာလွင်ကောင်းကင် စိမ်းမြ ဒိုက်ပင်နဲ့ရေမျောခင်း လေးတွေအလွန် ဟို ခပ်ဝေးဝေးမှာ ကျောင်းအိုစုစုခြံရံထားတဲ့ ရွှေရောင်းအဆင်းနဲ့ စေတီတစ်ဆူကိုလှမ်းဖူးမျှော်လိုက်ရပါတယ်။ “ဘုရားပေါက်” အမည်ခံ “ အလိုတော်ပေါက်ဘုရား “ဖြစ်ပါတယ်။ အင်းထဲကရေပြင်ပေါ်မှာ ကုန်းမော့မော့လေးဖြစ်နေတဲ့ဘုရားတစ်ဆူပါဘဲ။ ဘုရားကိုသွားတဲ့ရေလမ်းခရီးက တကယ်သာယာပါတယ်။ တောင်ပေါ်ရောက်လေ တိမ်ပြာလေသလားလို့တောင်အတွေးတွေပွားမိလောက်အောင်ကို ကောင်းကင်ပြာကြီးကလှပလွန်း နေပါတယ်။ အဝေးမှတောင်စဉ်တောင်တန်း သစ်ပင်စိမ်းစိမ်းတွေ ရေပေါ်ကအိမ်ကလေးတွေ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တဲ့လေ။ ကျယ်ပြန့်တဲ့မြင်ကွင်း ။ ဘုရားကိုသွားတဲ့ရေလမ်းခရီးက တကယ်သာယာပါတယ်။ တောင်ပေါ်ရောက်လေ တိမ်ပြာလေသလားလို့တောင်အတွေးတွေပွားမိလောက်အောင်ကို ကောင်းကင်ပြာကြီးကလှပလွန်း နေပါတယ်။ အဝေးမှတောင်စဉ်တောင်တန်း သစ်ပင်စိမ်းစိမ်းတွေ ရေပေါ်ကအိမ်ကလေးတွေ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တဲ့လေ။ ကျယ်ပြန့်တဲ့မြင်ကွင်း ။ မြို့ပြမှာမွန်းကျပ်ခဲ့သမျှ ခဏတာတော့ အေးချမ်းသွားပါတယ်။ ကောင်းကင်ပြာနဲ့ရေပြင်ကြားမှာ ရှိနေတဲ့ကျနော် စိတ်ချမ်းသာလှပါဘိတယ်။ အစက အင်းအလည်ခေါင်မှာကိုယ်ချည်းဘဲရှိလို့ အားငယ်စိတ်တွေကြောက်စိတ်တွေဟာ ဘုရားနဲ့နီးလာတော့လဲအလိုလိုပျောက်သွားပါတယ်။ ကျနော်တို့လိုဘဲ […]