Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:”Table Normal”; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:””; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:”Calibri”,”sans-serif”; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} —မှန်တာပြော ဆဲပါစေ—   အမုန်းတရားကို အိပ်ထဲထည့်ကာ ဒေါသများဖြင့် လမ်းလျှောက်ထွက်စဉ်… “ဟိတ်ကောင် မင်းက xမို့လို့ ငါ့အရိပ်ကို တက်နင်းရတာလား” “တောက်… ခွေးမသား… […]

အခင်းကြမ်းနဲ ့အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပေါ့…… လွင့်မျောသွားတဲ့ နှလုုံးသားသံစဉ်တွေကိုု တစ်စဆီလိုုက်ကောက်ရင်း…. စိတ်လေးလေးနဲ ့ပဲသောက်နေမိတဲ့ ဆေးလိပ်လေးရဲ ့ငိုုရှိုက်သံ….. ချစ်သူရဲ့ချစ်သူက ပြောပြဘူးတဲ့ သူ ့ချစ်သူရဲ ့အကြောင်း… နှလုုံးသားကိုု အလစ်သုုက်ပြီး အလုုပ်သစ်ရှာချင်လိုု ့ပါဆိုုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ ့ အပျက်ချသွားတဲ့ အကြောင်းကိုု နှလုုံးသားဆိုုတဲ့ အလည်နားက နားလည်ပေမဲ့ အကြားခတ်တဲ့ နားနှစ်ဘက်ကိုု စုံပိတ်မိတဲ့ နေ ့ကလေးရဲ ့ပဲ့တင်သံ….. လေလွင့်ငှက်တိုု ့ရဲ ့ကြားမှာ ကြားလေတွေ လွင့်လာတာကိုု မသိလိုုက်တဲ့ နင်ဆိုုတဲ့ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်…… အကြင်နာထားတဲ့သူကုိုမှ နာကြင်သွားစေလိုုတဲ့ မင်း…… စသည် စသည်…အတိတ်က ”က”ခဲ့တဲ့တိတ်ခွေတွေကိုု ပြန်ဖွင့်လိုုက် ပြန်ရစ်လိုုက်နဲ ့…. ရန်ဖြစ်ချင်စိတ်တွေချည်း ပေါက်ပေါက်နေတယ်..ချစ်သူ။   နန်းရှင်

                                                                    “ဘယ်လို သေလိုက်ရရင် ကောင်းမလဲ”   “မောင်နင်နဲ့ငါ မယူရသေးဘူးလေ” ဒါပေမယ့်ချစ်လွန်းတော့ နင်ဖြစ်ချင်တာဘာမဆို နင်လိုချင်တာဘာဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်စေချင်တာငါလိုက်ဖြစ်ပေးခဲ့တာလဲနင်အသိ။ စည်းကျော်တာမကျော်တာ ငါမသိ ဘောင်လွန်တာမလွန်တာငါမသိ အဖိုးတန်တာ မတန်တာငါမသိ စောင့်ထိန်းတာ မထိန်းတာငါမသိ နင်လိုချင်တယ်ဆို နေ့ညမအချိန်မရွေး ငါလို်က်လျောပေးခဲ့တာလဲနင်အသိ။ @@@@@@@@@@ တွေ့နေကျ နင့်အခန်းမှာ အတူဆုံကြတဲ့တစ်ရက်  ရိုမင်းတစ်တဲ့ တစ်ရည်သာတဲ့ဇာတ်လမ်းမှာ ငါကမင်းသမီး နင်ကမင်းသား အမြင့်ဆုံးဇာတ်ဝင်ခန်းကိုမှ ကြံကြံဖန်ဖန်မှတ်တမ်းတင်ချင်ပါသတဲ့ မောင်လိုချင်တာလိုက်လျောနေကြငါ ဘယ်သူသိတာမှတ်လို့နော် သိပ်တော့မကြာပါဘူး […]

  “မိုးသည်းတဲ့နေ့ကစိန်ပန်းပင်အောက်မှာ” (အလွမ်းတစ်) မေလရဲ့အပူလွန်ကဲတဲ့နွေတစ်ရက်မှာပေါ့။ နေ့လည်ခင်းနာရီပြန်တစ်ချက် အကာကွယ်မဲ့သောကတ္တရာလမ်းထက်မှာ နေရောင်ခြည်တွေအခ အပူပျံ့ငွေ့တွေကချောင်းချောင်းထ။ အဲဒီအချိန်ကြီးမှာ မိုးစက်တွေက ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်နဲ့ ရုတ်တရက်အကျ ကျနော် လဲ နီးရာအပင်နံဘေး အမြန်ပြေးအခို စိန်ပန်းပင်အိုကြီးအောက် မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်သွားပါတယ်။ မိုးစက်တွေက ရက်ရက်စက်စက်ရွာအချ စိန်ပန်းပွင့်အနီတွေကလဲ ပက်ပက်စက်စက်ကြွေကျ မြင်ရတာ လွမ်းစရာကြီးပါဗျာ။ အဲဒီအချိန်ခဏလေးမှာ အဖြစ်ခြင်းတူလွန်းပါတဲ့ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အဖြစ်အပျက်တွေ နောက် တွေရဲ့နောက် ကျနော့်စိတ်တွေက ကောက်ကောက်ပါအောင်လိုက်သွားပါတော့တယ်။ (အလွမ်းနှစ်) ကလေးတုံးကလိုပြောရင်ဟိုရှေးရှေးတုံးကလိုု့ဆိုပါစို့.။ အဲဒီတုန်းကခေတ်စားတဲ့ ကိုင်ဇာ့သီချင်း “ငယ်ငယ်တုန်းကသူငယ်ချင်း မင်းအရမ်းချစ်ဘို့ကောင်းတယ် အိမ်အပြန်ကျောင်းအဆင်းမှာသိချင်းလေးဆို”ပေါ့ နေ့စဉ်အတူတူ ကျောင်းသွားနေကျလမ်းနံဘေးမှာပေါက်နေတဲ့ စိန်ပန်းပင်ကြီးအောက် ရောက်ပြီဆိုမှဖြင့် ဆော့တဲ့အခါဆော့ ထိုင်တဲ့အခါထိုင် ငေးတဲ့အခါငေး မုန့်တွေအပြန်အလှန်ကျွေးတဲ့အခါကျွေး တောင်စဉ်ရေမရ စကားတွေပြောတဲ့အခါပြော ကျနော်တို့အတွက်ကတော့ ကွန်းခိုစရာနေရာလေးပါဘဲ။ မူလတန်း အလယ်တန်း […]

အတု…… ငါအခုရောက်နေတဲ့နေရာကိုတောင်မှ အတုလား အစစ်လား မဝေခွဲတတ်တော့ပါဘူး….။ ငါ့အနားမှာရှိနေတဲ့အရာတွေကိုတောင်မှ ဘယ်ဟာကဖြင့် အတု ဒီအရာကတော့ အစစ်ရယ်လို ငါမခွဲခြားတတ်တော့တာကြာပေါ့……….။ လူအတု မိန်းမအတု ယောက်ျားအတု ပစ္စည်းအတု… ဆေးဝါးအတု နာမယ်တောင်အတု ရှိသေးရဲ့…..။ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာလို အတုကို သေမပေးလေတော့ အားလုံးက သူတို့ဟာ အစစ်တွေပါလို့ အော်ဟစ်လို့……….။ တစ်ချို့ အတုကို ငွေကြေးကြောင့်တုတယ်။ တစ်ချို့….. ကျော်ကြားမှုကိုလိုချင်လို့တုတယ်။ တစ်ချို့ …….. ချစ်လို့လိုက်တုတယ်။ တစ်ချို့ကျပြန်တော့ ……. မုန်းလွန်းလိ်ု့ကို သူ့နာမယ်ပျက်အောင်တုသတဲ့…။ တစ်ချို့က အတုကို ပညာရည်နိမ့်ပါးလို့သုံးကြတယ်…။ တစ်ချို့က အတုကို ငွေကြေးမတတ်နိုင်လို့ သုံးရတယ်…။ တစ်ချို့က အတုကို သုံးချင်လို့ကိုသုံးကြတယ်….။ ဘာကြောင့်ပဲတုတု ဘယ်လိုကြောင့်ပဲသုံးသုံး နောက်ဆုံးတော့ အတုဟာ အတုပါပဲ…။ ဒါသေချာတယ်……. အတုဆိုကတည်းက အစစ်ကိုမှီပြီးမှပေါ်လာရတာ […]

မည်ကာမတ္တ              လူ အထောက်အထားတစ်ခုကိုမျှ လက်ဝယ်ကိုင်ဆောင်ပြသ နိုင်ခြင်းမရှိတဲ့အခါ…။ လူမွှေး ၊ လူတောင်    ပြောင်ဖို့ လူသတ်မှတ်တဲ့ လူ ့ တန်းတစ်ခုကို လူတန်းမစေ့ တဲ့အခါ…။ လူလိုသူလို ခေါ်ပြောဆက်ဆံ နေရာပေးအလိုက်သိခြင်းမခံရတဲ့ ဖြစ်တည်ရုံ အဆင့်ရှိ အလေအလွင့်လူသားဖြစ်တဲ့အခါ…။ လူတွေမွေးပြီး လူတွေ စွန့်ပစ်သွားခဲ့ကြတဲ့ လူအဖေအမေ မဲ့ လူသားတွေအဖြစ် နေရာတစ်ခုသည်းသန့်ကန့်သတ်ခြင်း…. ခံကြရတဲ့အခါ…။ အင်္ဂါမစုံ၊ မသန်စွမ်းဘဝနဲ့ အထင်အမြင်သေးနှိမ်ချ ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းခံကြရတဲ့အခါ…။ ရောဂါတစ်ခုအကြောင်းပြ မြင်ရုံနဲ့နောက်တွန့် ရှုံ ့ချကဲ့ရဲ့ပြီး မောင်းထုတ်နှင်ချပြီး လူ့အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ မနီစပ်စေချင်ခံရတဲ့ အသက်ဝိညာဏ်ရှိ ခြေကောင်းလက်ကောင်းဘဝ အမှားတစ်ခုကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် အခန့်မသင့်လို့ ပဲဖြစ်ဖြစ် ရောက်ကြရတဲ့အခါ…။ ကျွန်တော်တို့တစ်တွေဟာ လူ့သဘောသဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပါလျှက် မည်ကာမတ္တလူ ဖြစ်ကြရတယ်။