အဲဒါ ဆန်းသလား…………? တစ်ကယ်ဆို တောတယ်တောင်ထဲ ပျော်ပါးကျက်စား သားရဲ သတ္တဝါ အရိုင်းအစိုင်းတွေကိုအားကျမိတာအပြစ်လား? မင်းသေချာစဉ်းစားကြည့် သူတို့မှာ ဘာအပူအပင်မှ မရှိတာကလား….။ သူတို့မှာ နည်းပညာ မရှိ….။ သူတို့မှာ သားဖွားခန်းမရှိ………. သူတို့မှာ ဂုဏ်တု ဂုဏ်ပြိုင်တာမရှိ……… သူတို့မှာ မာန်မာန မရှိ………. မိဘက သားသမီးကို တော့ လူတွေ ချစ်သလောက် ချစ်ကြတာပဲ…။ ဒါပေမဲ့ ချစ်လို့ဆိုပြိးတော့ အိမ်(အသိုက်)ထဲမှာ ပိတ်လှောင်မထားဘူး လောကကြီးကိုရင်ဆိုင်ဖို့ တတ်သင့် တတ်အပ်တာ သူတို့ အသိညာဏ်ရှိသလောက် သင်ပေးလိုက်ကြတာချည့်ပဲ…..။ လောကကြီးမှာ နေတတ်ဖို့ သဘာဝကို တွန်းလှန်ဖို့ တတ်သလောက် မှတ်သလောက် သင်ပေးလိုက်တာချည့်ပဲလေ…။ ဘယ်လိုအကောင်ကို ဘယ်လိုဖမ်း ဘယ်အကောင်ကို ဘယ်လိုရှောင် ယောင်တောင်တောင်လုပ်မနေတဲ့ အသက်နဲ့ရင်းသွားရမယ်….. အားလုံးကို သင်ပေးတာလည်းခဏလေ…… အဲဒိတော့ […]

လွတ်လပ်ခြင်းဆိုတာက ဘယ်ဘုရားသခင်ကမှ လက်ဆောင်အဖြစ်မပေးနိုင်သလိုပဲ…… ဘယ်အစိုးရကမှလည်း အာမ, ခံမပေးနိုင်ပါတဲ့…. ကြားလိုက်ရတဲ့စကား နေဝန်းနီတို့များ ……ကြက်သီးမွေးညှင်းထတဲ့အထိ ရင်ဘတ်ထဲက ဟတ်တ် ထိသွားတာ…..။ ဟုတ်တာပေါ့………. ကိုယ့်လွတ်လပ်မှု ကိုယ့်ဖာသာဖန်တီးယူရမှာပ…..။ တစ်ချို့ကတော့ အပိုနှောင်ကြိုးတွေနဲ့ ရုန်းမထွက်နိုင်ကြ…. ကိုယ့်ကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့နှောင်ကြိုးတွေ မမြင်ရှာပဲ ကိုယ့်လွတ်လပ်မှုကိုယ် ဖန်တီးနေကြရှာသူတွေကို မလိုတမာ အပြစ်စကားဆိုနေကြရှာရဲ့……..။ အဲဒိတော့ ကိုယ် ဘယ်အတိုင်းတာထိ လွတ်လပ်မှုလိုချင်တာလဲစဉ်းစား လိုအပ်သလောက်ပဲ အချုပ်အနှောင်ခံ ကိုယ့်ဖာသာကို တာဝန်ယူပြီး ကိုယ့်လွတ်လပ်မှုကိုဖန်တီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မဖို့ကြေးနော်………..။ နေဝန်းနီ

အရင်နှစ်တွေတုန်းဆီက ဒီအချိန်ရောက်လာပြီဆိုရင် ဒီနေရာလေးတွေဟာ ပြည့်ကျပ်နေတဲ့လူပင်လယ် ကထိန်ရဲ့ဈေးတန်းမ အရုပ်ပူဆာတဲ့ကလေး သေနတ်သေးသေး မလိုချင်လို့လွှင့်ပစ်တဲ့ကလေး ရီမုကွန်ထရိုးနဲ့ ကားမရလို့ အမေကိုရန်တွေ့တဲ့ကလေး ပွက်ပွက်ကိုညံနေရော ပြန်တွေးကြည့်ရင်တောင် ကြားယောင်နေရတုန်း…………။ ဟိုတစ်ဘက်နားဆီက လူခေါ်နေတဲ့ပွဲခမ်းမ တစ်ထိန်ထိန်တီးလို့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲနဲ့ရယ်က အလှည့်ကားလာပြီဆိုရင်လဲ လိုက်ကြည့်ကြ လမ်းလျှောက်ဖို့တောင်မလိုပါပဲ လူလှိုင်းကိုစီးရင်း ကထိန်အလှည့်ကားရှေ့မှောက် ဒါရိုက်အရောက်…..။ ကားပေါ်မှာစတိတ်စင်ထိုးတင်ပြီး ညလုံးပေါက်လှည့်စမ်းမြို့အနှံ့ဆိုပြီး သီချင်းတွေဆိုတဲ့ကထိန်………..။ အရှေ့ဆီကရောင်နီချိန်ရောက်အောင် သီချင်းတွေဆိုလို့ကောင်းတုန်း……။ ဒီနှစ်တော့ဝေးပေါ့…. ဟိုတစ်ခါခေတ်မကောင်းစဉ်ကတောင် ကားတွေနဲ့နေ့ခင်းလှည့် ပွဲဈေးကိုကိုးနာရီပိတ် ဇာတ်ပွဲတွေနေ့ခင်းက အဲဒိလိုရှိခဲ့တာ နှစ်လေးဆယ်ကျော်ခဲ့ပြီလေ………။ တို့အရပ်တို့ဇာတ် တို့ကထိန်ဆိုတာက မြို့ပေါ်ကောတောနယ်ရောအားခဲ တစ်နှစ်မှတစ်ကြိမ်နွဲရတဲ့ပွဲတစ်ခု ကျန်တဲ့ရာသီ ပွဲဆိုတာမရှိရှာဘူး….။ ရွာသားတွေ မြို့ပေါ်ရောက်ဖြစ်တဲ့ကထိန် ရွာသူတွေ ပွဲကြည့်တဲ့ကထိန် သူတို့တစ်တွေမှာလည်း တစ်နှစ်လုံးတစ်ပိန်ပိန်တစ်လိန်လိန်နဲ့ နွားနဲ့ဖက်ရုန်းရတာ ဖင်ထဲရွှံ့တစ်ပိဿာဝင်ချင်ဝင်ပါစေ ကထိန်ချိန်မြို့ပေါ်ရောက်ရင်ပြီးရော…….. အဲဒိလိုအားထားကြတာ….။ ဒီကထိန်ဟာသူတို့အတွက်တော့ စက်စဲနဲ့ပေးမလဲ ချောင်းသာနဲ့အလိုက်ပေးလို့မရ […]

နတ်ဘုံနဲ့ ငရဲဘုံ ဘုံနှစ်ခုကြားက လူသားတွေများ ပြောပါတယ်……။ ချိမ်းလိုက် ခြောက်လိုက် မြှောက်လိုက် မြောက်လိုက် မကြားရ မမြင်ဖူးပါပဲနဲ့ ချောက်တဲ့သူကချောက် ကြောက်တဲ့သူကကြောက် ချောက်တော့လည်းကြောက် အကန်းများလမ်းစမ်းဘျှောက်သလိုသာပ……။ ဟိုပုံပြင်ထဲက ဆင်ကိုစမ်းတဲ့ မျက်မမြင်ပုဏ္ဏား တစ်သိုက် ကိုယ်စမ်းမိရာ ကိုယ်ထင်ရာကိုယ်ပြော ကိုယ်ပြောတာအမှန် သူပြောတော့အလွဲ ငြင်းရင်းခုန်းရင်းနဲ့ ကြားထဲကပျောက်သွားမဲ့ အမှန်တရား အားနာစရာ….။ နေဝန်းနီ

ကျမဘဝ ဝမ်းဝဖို့အတွက် ည, အကာလမှာ ကမ္ဘာပတ်နေရသူပါ…..။ ဟုတ်တယ်လေ…… ပညာကမတတ် အသပြာကနတ္ထိ အလိုက်ကမသိတတ်ဖူးဆိုပြီး ဘယ်အလုပ်မှာမှ ကြာကြာမမြဲ အဲဒိတော့ နေ့အချိန် လူစည်ကားရာလမ်းများမှာ ညအခါတိတ်ဆိတ် ကျမခြေသံ တစ်ဖြတ်ဖြတ်နဲ့ ကမ္ဘာပတ်ရင်းနှိပ်စက်နေမိတာပေါ့…..။ လွမ်းရေးထက် ဝမ်းရေးခက်တယ်လေ… ဝမ်းထဲမှာ အစာမှ မရှိရင် လွမ်းရတာဘယ်အရသာရှိတော့မလဲရှင်ရယ်…။ ဒါကြောင့် ဝမ်းစာအရေး မျှော်တွေးရင်းနဲ့ ဖောက်သည်ရှာ ကမ္ဘာတစ်ပတ်စာလောက် ညည ကျမ လမ်းလျှောက်နေရပါတယ်…။ နေဝန်းနီ