နင်…….လေ……..နင်…..။ ပန်းဦးချွေ ခံရပြီးမှ….ငါ့ရင်ကို ခိုဝင်လို့လာခဲ့။ တသသ ဖြစ်မနေပါဘူး…လို့…ကတိတွေပေး….. မစခင်ကတည်းက ဆုံးနေခြင်းတွေက ငါ့ရင်ကို.. ကဆုန်ပေါက်ဝင်လာ..။ငါမှ…မာန…မရှိတာ.ဟာ။ ဒီပြဇာတ်ကိုက မူလ အမှားပြဿနာပါ။ …။ …။ ငါအပြင်းထန်ဆုံးမပေါက်ကွဲခင်အထိ…………… ငါ့ရင်မှာ…နင်မှနင်..။ဒါတွေက်ို နင်သိပါတယ်။…။ ဒါကို သိရက်နဲ့..နင်……..။ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့။ ငါ့ရဲ့ယုယမှုမှာ နင် ခဏ ခဏ နာမည်မှားခေါ်ခဲ့။ နင့် ထန်းလက် က ဘယ်လို မိုးကြိုးမျိုးကို ကာ ကွယ် နိုင် မှာ မို့ လဲ.. ဟာ။ နားလည်ပေးနို်င်မှု …ဆိုတာ အတိုင်းအတာ ရှိ တယ် လို့…နင်မထင်ခဲ့ဘူးမဟုတ်လား ။ နင်သိဖို့ကောင်းတာက…ငါ့…အနာကို တုတ်နဲ့ ထိုးရင်.. ငါသေမတတ် နာတယ် ဆိုတာကို ..လေ။ ငါ့အနာက..နင့် … ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ […]
