နှစ်ပေါင်း ၁၅ဝ ရှိတဲ့ မန်းလေးမြို့က ကွမ်ရင်မယ်တော်ကျောင်း   ဒီနေ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ရှိတော့ လမ်း ၃ဝ ၈၂-၈၃လမ်းကြားမှာရှိတဲ့ ဖူ့ကျင်းကွမ်းရင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ကွမ်ရင်မယ်တော်ကျောင်းကိုရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ရင်းနှီးနေတဲ့ဘုရားလူကြိးတွေနဲ့စကားပြောကြည့်တော့ဒီကွမ်ရင်မယ်တော်ဆင်းတုက ဒီနှစ်ပေါင်းတစ်ရာငါးဆယ် သက်တမ်းရှိပြီဆိုတာသိရတော့ အတော်လေးရှေးကျတယ်လိုု့ဆိုနို်င်ပါတယ်။ နောက်တစ်ချက်က အတော်လေးအချုိုးအစားကျနလို့ သပ္ပါယ်လှပါတယ်။   ဟိုအရင်က တရုပ်နှစ်သစ်ကူးရက်များမှာ အလွန်စည်ကားခဲ့တဲ့ကျောင်းလဲဖြစ်ပါတယ်။ အဲလိုပွဲတော်ရက်များမှာ စာပွဲတင်တင်းနစ် နဲ့ဘတ်စကက်ဘောပြိုင်ပွဲများက အတော်လေး အဆင့်မီတဲ့ အားကစားသမားတွေကို ပေါ်ထွက်စေခဲ့တာလဲ အမှန်ပါဘဲ။ နေသူရိန်ဝင်းမီးနဲ့ ဦးကျားကြီးမီးဘေးတုံးကကျောင်းပါတ်ပါတ်လည်က အိမ်များနဲ့ ကျောင်းဝင်းထဲက အဆောင်အချို့ မီးဘေးသင့်ပေမယ့် ပင်မ ဆောင်ကတော့လွတ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီကျောင်းဝင်းထဲမှာ တရုပ်ဘာသာစကားသင်ကြားပေးတဲ့ သင်တန်းများလဲရှိပါတယ်။ လူမျိုးမရွေးဘာသာမရွေး တက်ရောက်နိုင်တာလဲအမှန်ပါဘဲ။             […]

    “ခွေးရူးချိန်” ငယ်ငယ်က ကျောင်းသားဘဝ အမှတ်ရစရာ လေးပြောရရင်  မစန္ဒာရေးခဲ့တဲ့ဂျီဟောသူဆိုတဲ့ ဝတ္တုထဲမှာ လက်ပန်နဲ့ပါတ်သက်တာလေး ကိုဖတ်ဘူးပါတယ်။. လက်ပန်ပွင့်ချိန် ခွေးရူးချိန် ဆိုတဲ့စာချိုုးကလေးကို လက်ပန်ပွင့်ချိန် ထွေးရူးချိန်ဆိုပြီးစခဲ့တာလေးကိုပါ။ နောက်တော့ ဂီတလုလင်မောင်ကိုကိုရေးပြီး အေးအေးသွယ်နဲ့အဖွဲ့ ဆိုခဲ့တဲ့ လက်ပန်ပွင့်ကောက်သီချင်းကို တေးသရုပ်ဖော်အနေနဲ့ကြည့်ခဲ့ရဘူးပါတယ်။ မိန်ရာသီနွေတစ်ပေါင်းဆောင်းပြောင်းလို့နွေအဝင်မှာ လက်ပန်ပွင့်နဲရဲရဲတွေမြင်ရရင် “နွေမိန်တစ်ပေါင်း နေရှိန်လောင်း ရွက်ဟောင်းကြွေကျ မြေခခဲ့ပြီကွယ်”ဆိုတဲ့သီချင်းလေးက ရင်ထဲကိုတိုးဝှေ့လာမြဲ       “လက်ပံပွင့်  “   လာဟေ့ ဒွါး……….. သွားကောက်ချည်စို့၊ ပွင့်ခြောက်ကယ်အနားလန်၊ဆက်ရက်ကယ်ညံ၊ ပင်လက်ပံကြွေချိန်ကျပြီမို့၊ မိဇံလှ နင်လို်က်အုံးမလား၊ သုံးစိတ်ဝင်ထန်းလျှော်တောင်းရယ်နှင့်၊ ပေါင်းလန်မှ ပြန်ကြမယ်လေး။   အရီးသာလုံးကြေးကိုင်တုံးက၊ တို့အိမ်တောင်က ကျန်စုံကုန်း၊ တနေ့တုန်းလဲကာသေ။ သားရေနှင့်အမဲနံ၊လက်ပံနှင့်ချိုင်ရလျှင်၊ ကျိုနှိုင်လေ မွမွပျောင်းတာမို့၊ ပြောင်းဆန်အို မျိုမကျရယ်နှင့် […]

ဘော့လုံးကစားကြမယ် အလုပ်ပိတ်ရက်ဘုရားသွား၊ မဒမ်ပေါက်က ကျနော်ကိုထားပြိး ဘုရားကန့်တော့၊ ပျင်းတာနဲ့ ဘုရားဝင်းထဲလျောက်တော့ ကလေးတွေဆော့နေတာကိုတွေ့တော့ ထုံးစံအတိုင်းလက်ဆော့မိတာလေးပါ။ “အပူပင်ကင်းတဲ့ကလေးလေးဘဝကို တစ်ခါပြန်ပြီးရချင်သေးတယ်”ဆိုတဲ့ ဆရာစိုင်းခမ်းလိတ်ရဲ့စာသားက နားထဲကိုအလိုလိုရောက်လာသလိုလို …………………………………. ကိုပေါက်လမ်းသလားနေသည် 3-2-2013              

  “တိမ်လှိုင်းကြက်ခွပ်” အလုပ်ပိတ်တဲ့တစ်ရက် အပြင်ထွက်မလုို့လုပ်တုံး “လေးပေါက်………….ဘယ်မှာလဲ”ဆိုပြီးဖုန်းဝင်လာပါတယ်။ ရန်ကုန်မှာနေတဲ့ရွာသူတစ်ယောက်။ မန်းလေးကိုအလည်ရောက်နေပါသတဲ့။ အဲဒါနဲ့သူတို့ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတော့မြောက်ပြင်မှာတဲ့။ သူတို့ရောက်တဲ့နေရာနဲ့မဝေးတဲ့ 19လမ်းက မင်းသီဟလက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာချိန်းလို်က်ပါတယ်။ ရောက်လာတော့စကားတွေပြောကြ။ ပြီးရင်ဘယ်သွားချင်လဲမေးတော့ နန်းတွင်းကို သွားချင်ကြပါသတဲ့။ ဒါနဲ့ဘဲ ကျုံးကိုမြောက်ဘက်ကနေပါတ် အရှေ့ပေါက်ကနေ နန်းတွင်းထဲကိုဝင်လို့ မြနန်းစံကျော်ရွှေနန်းတော်ကိုအလည်သွားကြပါတယ်၊ နန်းတော်ထဲအရောက်ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်တော့ တိမ်တွေကလှိုင်းကြက်ခွပ်ထနေပုံကလှပ။                 အဲဒိက အပြန် သူ့တို့ကို တည်းအိမ်ရောက်အောင်လိုက်ပို့။ အိမ်မပြန်နိုင်သေးဘဲတိမ်ကြက်ခွပ်တွေကို ဓါတ်ပုံရိုက်ချင်လို့ ဧရာကမ်းနံဘေးပြေးမယ်လုပ်တော့ နေကျတာ မြန်နေတော့ အချိန်မမှီလောက်။ ရေပြင်ရယ် ကျယ်ပြန့်တဲ့ကောင်းကင်ရယ်ရှိမယ့်နေရာကို အမြန်ဆုံးရောက်မယ့်နေရာကို တွက်ကြည့်တော့ တက်သေးအင်း အနောက်မြောက်ဘက်ခြမ်းကိုသတိရတော့ ဆိုင်ကယ်ကို အမြန်မောင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ရောက်တဲ့အချိန်မှာကို နေရောင်က မင်းဝံကိုကွယ်ခါနီးနေပါပြီ။ ဒါနဲ့ဘဲ ့ တိမ်လှိုင်းကြက်ခွပ်တွေနဲ့တက်သေးအင်းရေပြင်ကို နေဝင်ချိန်လေးနဲ့ […]