မိမိအိမ်သို့ဧည့်သည်လာလျှင် ပြာယာခတ်တတ်ကြသော ကျနော်တို့မြန်မာလူမျိုးတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံ သူစိမ်းဆန်တတ်သည်။တစ်ခါတစ်ရံ ဧည့်သည်က သူစိမ်းဆန်တတ်သည်။ဘာပဲပြောပြောပေါ့လေ စကားလေးတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြန်ပြောကြရတာပဲ။ဒါမှလည်း လူမှုရေးနားလည်သူအဖြစ် အများက လက်ခံကြမှာပေါ့။ကျနော်လည်း ဧည့်သည်အဖြစ်သွားဖူးပါတယ်။ကျနော့်ဆီလည်းလာဖူးကြပါတယ်။ဒါပေမယ့်လေ ကျနော်က အားနာတတ်တယ်ဗျ။လူမြင်ရင်ကို ကြောက်သလို ရွံ့သလိုနဲ့။ဒါကလည်း အဆိုးကြီးလို့ မပြောသာပါဘူး။ဒီထက်ဆိုးတာတွေလည်းရှိနေဦးမှာပဲလေ။ကျနော့်အမအိမ်အလည်သွားတဲ့ရက်ကပေါ့ ကားကိစ္စလေးနဲ့ အရောင်းဝယ်စာချုပ် ချုပ်ဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာ။ဒါကိုထုတ်လုပ်သူက သူ့ကိုအကွက်ဆင်ပါတယ်ဆိုပြီး လစ်ပြေးလေရဲ့။ ကျနော်တို့ကလည်းကျနော်တို့ပဲလေ အေးအေဆေးဆေးစကားပြောမယ်ဆိုပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေနေတာ သူကဖုန်းပြောသလိုနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတာ။ပြန်ပေါ်မလာတော့ဘူး။အမှန်က ဒေါ်လာ(13000)မပေးဆောင်နိုင်လို့ ဆိုပါတော့။သူ့ကိုပဲဆောင်ခိုင်းမယ်ထင်နေတာလေ။သူနဲ့ပါလာတဲ့သူကလည်း ကြံရာပါပဲထင်ပါရဲ့။ဟုတ်ကဲ့ပါအမကြီးရယ် ဟုတ်ကဲ့ပါအကိုရယ်နဲ့ ဈေးညှိ့စေချင်တာ ဘယ်လက်ခံမလည်း လူပေါ်လူညွှန့်ခူးတာတော့။အရောင်းဝယ်စာချုပ်တော့ လက်မှတ်ထိုးပေးပါလို့ ပြောလိုက်တယ်။ဒါလည်းပေါ်မလာဘူး။သွားတော့လည်း လုံးဝထိုးမပေးနိုင်ပါဘူးတဲ့။ကျနော်တို့ကထုတ်လုပ်သူတွေမဟုတ်ဘူး အဲလိုပဲပြောတယ်။ကြည့်ပါဦး ကျနော်တို့က အရူးဖြစ်သွားတာပေါ့။သူတို့က ပါမစ်တွေနဲ့တင်သွင်းပြီး ရောင်းတာလေ။company ကနေတိုက်ရိုက်ဝယ်ထားတာလေ ကျနော်လည်းပြောလိုက်ပါတယ်။တုံးသွားထုတုန်းက {K.M.K.S.H(မုံရွာ)} နာမည်နဲ့သွားတာ မဟုတ်လားအကိုလို့။အကိုကလည်း ဟုတ်တယ်လေ ဒါဆိုလာမှမဖြစ်ပါဘူး ကဲပြန်ကြစို့ ဆိုပြီးပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။မိုက်ရိုင်းထွားကြိုင်းလိုက်ကြတာ။လူစိတ်မရှိကြဘူး။စိတ်ကို တော်တော်ထိန်းထားရတယ်။ဘာမှတော့မဖြစ်ပါဘူး […]