တောအုပ်တစ်ခုလုံးအဝါရောင်သန်း၏။ ထို့အတူ  တောင်တစ်ခုလုံးကိုလည်း အဝါရောင်အဖြစ်မြင်ရ၏။ နွေ၏လေသည် ဥဩငှက်၏အလွမ်းရင့်ရင့်ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ထုပ်ပိုးသယ်ဆောင်ကာ၊ ဟိုမှဒီသို့အလုပ်များလျှက်ရှိ၍နေသည်။ အဝါရောင်ဝတ်ရုံလွှမ်းခြုံထားသော အရွက်ကြီးငယ်အသီးသီးတို့ ၊တစ်ဖြောက်ဖြောက်အသံပေးကာ အလုအယက်ခုန်ဆင်း၍ နွေအား အပြိုင်အဆိုင်အသက်သွင်းလျှက်ရှိသောကြောင့် သစ်တောတစ်ခုလုံးလိုလိုသည် အဝါရောင်ကတ္တီပါစ၏ အဖိုးအခဖြင့် နွေရောင်တောက်ကာ ဟောင်းနွမ်းလှပ လျှက်ရှိနေတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ ဟေမဝါတစ်ခုလုံး နွေရင့်ရင့်၏ နုတ်ဆက်ပွဲအတွက် အားတက်သရော လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်နေကြချိန်၊ အဝါရောင်လွှမ်းသောရွက်ကြွေများအထဲမှ အနီရောင်မြေကြီးလမ်းအထက်၊ နွေ၏အခင်းအကျင်းများကိုမစားသုံးပဲ၊မရပ်မနားလမ်းလျှောက်လာသော ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ပုံစံမှာအစိမ်းရောင်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ လူစိမ်း… မှန်ပေ၏ စိမ်းမည်ဆိုလည်းစိမ်းလောက်စရာပင် အကြင်သူသည်…..လူစိမ်း….ဖြစ်၏။ မျက်ဝန်းများကကြင်နာမှုနှင့်ပြည့်နေသယောင်နှင့် နှုတ်ခမ်းများကပြုံးယောင်သန်း၏။ အမူအယာအားဖြင့်နှစ်လိုဖွယ်ရှိသလောက် အသည်းနှလုံးကားအစိမ်းရောင်အတိဖြစ်သည်။ သူ…သည်… အသည်းနှလုံးအစိမ်းနှင့်လူ…… လူစိမ်း…ဖြစ်လေသည်။ အစုံစုံသောအရောင်အသွေးတို့ဖြင့်ကပ်ညိလိမ်းကျံထားသော ပန်းအပွင့်ပွင့်တို့သည် အပြိုင်ပြိုင်အဆိုင်ဆိုင်ဖြင့် ထိုလူစိ်မ်းအား ဧည့်ဝတ်ကတိပြုကြ၏။ ဧည်ဝတ်ကျေသူရောမကျေသူများပါ လတ်ဆတ်စိမ်းလန်းသောအထိအတွေ့ကိုထိုလူထံမှပြန်ရကြသည်။ ရင်းနှီးဖေါ်ရွေသော၊နုနယ်ပျိုမြစ်သည့်တုန့်ပြန်မှုကြောင့်ထိုလူစိမ်းအားနှစ်ချိုက်ကြသည်မှာ ဆန်းလှသည်ဟုဆိုနိုင်မည်မထင်။ ဆန်းလှသည်။ ထိုသူနှင့်ထိတွေ့  မိသမျှနေရာတိုင်း…. သေသောသူများရှင်ကြ၏ ။ ပုန်းသောသူများ […]

တောအုပ်တစ်ခုလုံးအဝါရောင်သန်း၏။ ထို့အတူ  တောင်တစ်ခုလုံးကိုလည်း အဝါရောင်အဖြစ်မြင်ရ၏။ နွေ၏လေသည် ဥဩငှက်၏အလွမ်းရင့်ရင့်ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ထုပ်ပိုးသယ်ဆောင်ကာ၊ ဟိုမှဒီသို့အလုပ်များလျှက်ရှိ၍နေသည်။ အဝါရောင်ဝတ်ရုံလွှမ်းခြုံထားသော အရွက်ကြီးငယ်အသီးသီးတို့ ၊တစ်ဖြောက်ဖြောက်အသံပေးကာ အလုအယက်ခုန်ဆင်း၍ နွေအား အပြိုင်အဆိုင်အသက်သွင်းလျှက်ရှိသောကြောင့် သစ်တောတစ်ခုလုံးလိုလိုသည် အဝါရောင်ကတ္တီပါစ၏ အဖိုးအခဖြင့် နွေရောင်တောက်ကာ ဟောင်းနွမ်းလှပ လျှက်ရှိနေတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ ဟေမဝါတစ်ခုလုံး နွေရင့်ရင့်၏ နုတ်ဆက်ပွဲအတွက် အားတက်သရော လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်နေကြချိန်၊ အဝါရောင်လွှမ်းသောရွက်ကြွေများအထဲမှ အနီရောင်မြေကြီးလမ်းအထက်၊ နွေ၏အခင်းအကျင်းများကိုမစားသုံးပဲ၊မရပ်မနားလမ်းလျှောက်လာသော ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ပုံစံမှာအစိမ်းရောင်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ လူစိမ်း… မှန်ပေ၏ စိမ်းမည်ဆိုလည်းစိမ်းလောက်စရာပင် အကြင်သူသည်…..လူစိမ်း….ဖြစ်၏။ မျက်ဝန်းများကကြင်နာမှုနှင့်ပြည့်နေသယောင်နှင့် နှုတ်ခမ်းများကပြုံးယောင်သန်း၏။ အမူအယာအားဖြင့်နှစ်လိုဖွယ်ရှိသလောက် အသည်းနှလုံးကားအစိမ်းရောင်အတိဖြစ်သည်။ သူ…သည်… အသည်းနှလုံးအစိမ်းနှင့်လူ…… လူစိမ်း…ဖြစ်လေသည်။ အစုံစုံသောအရောင်အသွေးတို့ဖြင့်ကပ်ညိလိမ်းကျံထားသော ပန်းအပွင့်ပွင့်တို့သည် အပြိုင်ပြိုင်အဆိုင်ဆိုင်ဖြင့် ထိုလူစိ်မ်းအား ဧည့်ဝတ်ကတိပြုကြ၏။ ဧည်ဝတ်ကျေသူရောမကျေသူများပါ လတ်ဆတ်စိမ်းလန်းသောအထိအတွေ့ကိုထိုလူထံမှပြန်ရကြသည်။ ရင်းနှီးဖေါ်ရွေသော၊နုနယ်ပျိုမြစ်သည့်တုန့်ပြန်မှုကြောင့်ထိုလူစိမ်းအားနှစ်ချိုက်ကြသည်မှာ ဆန်းလှသည်ဟုဆိုနိုင်မည်မထင်။ ဆန်းလှသည်။ ထိုသူနှင့်ထိတွေ့  မိသမျှနေရာတိုင်း…. သေသောသူများရှင်ကြ၏ ။ ပုန်းသောသူများ […]

  (၁) ခုတလော တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အော်ဟစ် ဆူညံနေရသဖြင့် စိတ်ဝမ်းကွဲ စပြုနေပြီဟု တွေးမိသည်။ အေးတိအေးစက်နိုင်လာခြင်း၊ ငြူစူခြင်းများကို မြင်နေရသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော်မပြောတတ်ပေ။ ကျွန်တော်သည်သာလျှင် ပါးစပ်ဖွာ၍ တွေ့သမျှ၊ မြင်သမျှ ပြောဆိုတတ်သောကြောင့်များလား။  အနေဝေးကွာလာခြင်းဟု ခံစားရမှုများ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့များပြားလာသည်။ သည်းခံမှုတရားပျက်၍ ကမူးရှူးတိုး ပြန်မပြောသည့်တိုင် စကားတစ်ခွန်း၏ အတိမ်အနက်ကို ကျွန်တော် သေသေချာချာ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်နေရသည်။ ထွက်ရှိလာသော အဖြေသည် ကျွန်တော်၏ စိတ်ကို ကျေနပ် နှစ်သိမ့်မှုမပေးနိုင်ချေ။ ကျွန်တော့်တွင် လက်ရှိ ပူးပူးကပ်ကပ် တတွဲတွဲနှင့်ရှိသော သူငယ်ချင်း လေးယောက်ရှိ၏။ နေ့တစ်နေ့၏ တစ်နေ့တာတွင် အိပ်ချိန်မှအပ ကျန်အချိန်များတွင် အမြဲလိုလိုတွေ့ဖြစ်ကြသည်။ ထမင်းလက်ဆုံစားကြသည်။ ကျွန်တော် တို့၏ တာဝန်ချိန်များတွင် မတွေ့ဖြစ်ကြသည်ကလွဲလျှင် ကျန်အချိန်များတွင် အမြဲတတွဲတွဲဖြစ်လို့နေသည်။ […]

(၁) “ဘုရား…ဘုရား”ကားနဲ့ဒုံးပျံများမှားစီးမိသလား။ကြည့်စမ်း မြန်လိုက်သည့် အရှိန်နှုန်း။ တစ်နာရီ ဘယ်နှစ်မိုင်နှုန်းနဲ့ မောင်းနေသလဲမသိ။လူတစ်ကိုယ်လုံး မြောက်လိုက် ကြွလိုက်နဲ့ နတ်ဒိုးနှင့်ယိမ်းကနေရသလား ထင်မှတ်ရတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဟောလီးဝုဒ်ကိုရုပ်ရှင်သွားရိုက်ရသလို ခံစားနေရတယ်။ ဂျိမ်းစ်ဘွန်းရဲ့ ရုပ်ရှင်တွေကြည့်ပြီး အကြမ်းပတမ်း ကားစတန့်တွေကို မြင်ရတဲ့အခါတုန်းက ရင်လှိုက်သည်းဖိုဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီလိုအရှိန်နဲ့များ ကားစီးလိုက်ရရင်တော့ အသက်တောင် ထွက်လောက်ရဲ့လို့ တွေးမိဖူးတာပေါ့။ ခုကြည့် ဂျိမ်းစ်ဘွန်းမောင်းတဲ့ကားကို စီးပြီး ကယ်ပါ ယူပါ တစာစာအော်ရတော့မယ့်အခြေအနေ။ လေအလျင်ပေါ် ခုန်ပျံကျော်လွှားနေတဲ့ ကျန်ကျောင်းလို ဝေဟင်မှာ တဟူးဟူးကိုဖြစ်လို့။ဒါပေမယ့် သိတယ်မို့လား။ ကိုယ်မရောက်ဖူးတဲ့နေရာကို သွားရမှာဆိုတော့ကာ ကြမ်းပါစေ၊ ခုန်ပါစေ တုံးတိုက်တိုက်၊ကျားကိုက်ကိုက်ပေါ့။ တကယ်ဆို မသက်သာပါဘူး။ အညာမှာ ဖုန်ထူတာကမှ ပါးပါးလေးရယ်။ ဖုန်လုံးဆိုတာ ဟီးရိုရှိးမား အဏုမြူဗုံးပေါက်ကွဲသလိုကို အုံလိုက် ကြွတက်နေတာ။ရှူ စမ်းဟဲ့။ ဖုန်ဆိုတာဟာ နှာခေါင်းထဲကို […]

သို့ “……………..“ နင်ကတော့ ငါ့ကို သတိမရလို့ဖုန်းမဆက်တာထင်ပြီး အထင်တွေလွဲနေတော့မှာပဲနော်… ခုသလော ငါ့မှာလဲ စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စကြီး ကြီးကြီးမားမားကလဲရှိလာတော့ ငါလေ တစ်ခြား အကြောင်းအရာတွေကို မတွေးမိတော့လို့ပါ.. မနေ့က နင့်အစ်မ ဖုန်းဆက်လာတော့ ငါ့ရင်ထဲ ထိတ်သွားတယ်။ နောက်မှ နင်က ဖုန်းမဆက်လာလို့လို့ပြောလို့တော့ ငါပျော်သွားပြန်ရော ။ တကယ်ပြောတာ နောက်တစ်ခုက သကြန်ဆိုတာကိုရော အမှတ်ရသေးရဲ့လားဆိုတာတော့ အမှန်တကယ်ပြောရရင် ငါ အမှတ်ရပါတယ်။သကြန်ဆိုတာ နင်နဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့မှ ငါသတိရလာတာဟ။ နင် ငါ့ကို ယုံကြည်မှုမရှိသေးဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါပြောတဲ့စကားတွေကို နင်က စ, နောက်တယ်ထင်နေသေးတာလား။ ငါတို့ အရွယ်တွေဟာ အသက်ကြီးလှပြီ မဟုတ်ပေမယ့် တကယ်တမ်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို  အတည်ပြောရမယ့် အရွယ်ကိုရောက်နေပါပြီ။ နင့် ဘက်ကတော့ ငါက ချော်လဲရောထိုင်လုပ်တယ်လို့များ […]