ထိုတာလီဘန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကိုဆန့်ကားလိုက်ကာ ကိုယ်ကိုတစ်ပတ်ပြည့် အောင်ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်၍ လူအုပ်ကြီးကိုနှုတ်ဆက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ရှိရာ ဘက်ကိုလှည့်လာချိန်တွင် ထိုတာလီဘန် နေကာမျက်မှန်ဝိုင်းတပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့၏။ ဂျွန်လင်နွန်တပ်သည့်နေကာမျက်မှန်နှင့် တစ်ထေရာတည်းတူ သောမျက်မှန်။ ”ဒီလူဖြစ်ရမယ်” ဟု ဖာရစ်ဒ်ဆိုသည်။ ________________   ”ဒီလူဖြစ်ရမယ်” ဟု ဖာရစ်ဒ်ဆိုသည်။ တတိယပစ်ကပ်ကားပေါ်မှချထားသော ကျောက်ခဲပုံဆီ နေကာမျက်မှန် တာလီဘန်လျှောက်လာသည်။ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကောက်ယူကာ ပရိသတ်ကိုပြသည်။ အသံများငြိမ်ကျသွားသည်။ တာလီဘန်ကောင်သည် ဘေ့စ်ဘောပစ်သူလို မတော်မတ ရားကြည့်ပြီး ကျင်းထဲမှ မျက်လုံးစည်းထားသူကို ကျောက်ခဲဖြင့်အားကုန်လွှဲ ပေါက်သည်။ ဂျိုစောင်းကိုထိသွားပြီ။ ကျင်းထဲမှအမျိုးသမီး၏အသံ ဝက်ဝက်ကွဲ သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးလန့်ဖြန့်ပြီး အားခနဲအော်သည်။ ကျွန်တော်မျက်လုံးစုံ ပိတ်ကာ မျက်နှာကိုလက်ဝါးအုပ်ထားသည်။ ကျောက်ခဲတစ်လုံးပစ်တိုင်း ပွဲကြည့် ပရိသတ်ထံမှ အားခနဲအော်သံထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံများရပ်သွားသော် ပြီး သွားပြီလားဟု ဖာရစ်ဒ်ကို ကျွန်တော်မေးသည်။ မပြီးသေးဟုသူဖြေသည်။ […]

ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံက စည်းချက်မကျ မြည်ဟီးလာသည်။ ကလေးငယ်တို့၏ နိုင်ငံတော်သီချင်းသီဆိုသံက သံပြိုင်ထွက်ပေါ်လာ၏။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်သည်လည်း ကလေးငယ်တို့၏ ဆူဆူညံအသံများကြား သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပါသည်။ ကျောင်းရှေ့သစ်ပင်ပေါ်မှ ဝုန်းကနဲ ထပျံသွားသော ခိုငှက်တစ်အုပ်နှင့် မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောင်းသားအုပ်တို့ အပြိုင်ကျဲနေကြသလို ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ရှိလွန်းလှ၏။ သူ့ထက်ငါ ဦးအောင် ကျောင်းတံခါးဝတွင် စုပြုံတိုးနေကြသော ကျောင်းသားများ၏နောက်နားတွင် ဖိုးကျော် တစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လာနေပါသည်။ အမြန်မရောက်လျှင် အိမ်ကထွက်ပြေးတော့မတတ် တိုးဝှေ့နေကြသော ကျောင်းသူ၊ ကျောင်းသားများကို ဖိုးကျော် နားမလည်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ တစ်နေကုန် မိဘနှင့်ခွဲပြီး အိမ်အပြန်တွင်တွေ့ကြရမည့် သူများတွေဘဝကို စာနာမိသလိုလိုတော့ ဖြစ်မိ၏။ လာရောက်ကြိုနေသော မိဘများ၏လက်ကိုဆွဲပြီး ခုန်ပေါက်မြူးတူးစွာ ပြန်သွားကြသော အဖော်များကို အားကျစွာငေးမောရင်း ဖိုးကျော်တစ်ယောက် တလှမ်းချင်း လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့တော့သည်။ ×××××××××××××××××××××××××××× ဆယ်မိနစ်ခန့်လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် ဖိုးကျော်တို့ […]