လက်ရှက်ခြင်း

အဲဒီ မုန်တိုင်းငယ်ရဲ့ မျက်ဝန်းက
ငါ့ကို ရူးသွပ်သွားစေတာ…။
( လိပ်ပြာသက်ရောက်မှု ဆန်ဆန် )
အချစ်က
သူ့နှုတ်ခမ်းပါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး
ရောက်တတ်ရာရာ ခံစားမှုတွေ
ကဗျာဖြစ်စေသတည်း လို့ ကောင်းချီးပေးတယ်…၊
အဲဒီလိုနဲ့
ငါ ကဗျာဆရာဖြစ်လာတာ…။
ကောင်းကင်ကို အရောင်မဆိုးဘူး..၊
ပန်းတွေကို ရနံ့မသွင်းဘူး..၊
ငှက်တွေကို တေးမသင်ဘူး..၊
အရှိန်အဟုန် တစ်စုံတစ်ရာအတိုင်း
ငါ အလိုက်သင့် စီးမျောသွားတာပဲရှိတယ်…။

ဘုရားသခင်ကို ဖယ်ပြီး
သိပ္ပံက
စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းပြတယ်..။
ငါ့ကို ဖယ်ပြီး
နှလုံးသားက
ကဗျာကို ဖန်ဆင်းတယ်…။
အဲဒီတော့
မင်း အငွေ့အသက်တွေ ရိပ်သန်းနေတာ
ငါကိုယ်တိုင်လည်း မတတ်နိုင်ဘူး…။

အချစ်ထဲကို ပြုတ်ကျသွားတယ် ၊
သူများတွေတော့ မသိဘူး
ငါကတော့ ခွေးကျဝက်ကျ ၊
အောက်ခြေမလွတ်ပဲ
အကျနာခဲ့ရတာ
” ဝဋ်မှာအမြဲ ငရဲမှာအပ ” လို့ ဆိုရုံ…။

ငါတတ်ပွန်ခြင်းမရှိတဲ့
မာယာတွေ အောင်ပွဲခံကြပါစေ…
ငါ့နှလုံးအိမ်ကို
အဲ့ဒီအရာတွေ အဆာမသွတ်ချင်ဘူး….
ရုပ်လုံးပေါ်လာနိုင်ပေမယ့်
ဒါ အစစ်မဟုတ်ဘူး…….။
ဆိုတော့ကာ…..
အနှုတ်သဘောဆောင်တဲ့
ရာသီဥတုတွေ ငါ့ကိုရွာတယ်….။

အိုကွယ်..
ရင်ကွဲနာလောက်များ
ကဗျာဆရာက ပြုံးမှာပေါ့…။
ချစ်ခြင်းဆိုတာ
သိမ်းထုတ်သော့ခတ်ထားမယ့်
လှောင်ချိုင့်တစ်ခုမဟုတ်ဘူး ၊
ထည့်ဝင်ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့်
ပျော်ဝင်မှုတစ်ခုဗျလို့…
ကဗျာဆရာက ပြုံးမှာပေ့ါ…။

အမှောင်ကို
မဆောင်ပါနဲ့ဦး အရှင်တို့ ၊
ရင်ခွင်ထက်က ပန်းအတွက်
အလင်းစက်စက် ယိုဖိတ်
( သူ )
ဂုဏ်မာနတွေ ဝင့်ထည်ပါစေဦး…။
ရေကြည်စီးစေ….၊
လေပြည် ညင်းစေ…၊
ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ရနံ့တွေနဲ့
ထုံမွေ့ကြည်သာစေ….၊
ကွယ်…..ပန်းရေ
မလှမ်းသင့်တဲ့ လက်တွေကို ရုပ်သိမ်း
ငါ
ခပ်စိမ်းစိမ်းပဲ နေတော့မယ်…..။ ။
လင်းစက်ရာ