မနက်စောစောစီးစီး ဆူဆူညံညံအသံတွေကြောင့် ကိုပလာတာအိမ်ေ့ရှထွက်ကြည့်မိတယ်။နှစ်အိမ်ကျော်က မိတူးတို့အိမ်ကပါလား။ကိုပလာတာလည်းမိတူးတို့အိမ်ဘက်ထွက်လာခဲ့တယ်။မိတူးအသံစူးစူးကိုကြားရပါပြီ။ ဘာဖြစ်တာလဲမေးစရာမလိုတော့။အကြောင်းက မိတူးသားလေးရွှေကြူးရယ်။ “ကလေးကဘာဖြစ်လို့လဲ မိတူး” “ဘာဖြစ်ရမတုန်းတော်..သူ့ဦးလေးကိုစိန် ဘုရားပွဲကဝယ်လာတဲ့ဗုံလေးကိုတီးနေလို့တော်ရေ ့” “ဟဲ့ဘာဖြစ်လဲဗုံလေးတီးတာ” “အလိုတော် ရှင်မသိရင်လည်းမပြောနဲ ့ဒီသေချင်းဆိုးလေးက မနားတမ်းတီးနေတာ အိပ်မှရပ်တာ” “နိုးတာနဲ ့ပြန်တီး..အမလေးပွက်ပွက်ကိုလောနေတာ..အိမ်နီးချင်းတွေလည်းကောင်းကောင်းမနေရ..ကျုပ်တို ့ကတော့ပိုဆိုးသပေါ့” ဟုတ်ပ။ရွှေကြူးလက်ထဲမှာဗုံလေးတစ်လုံး။သူ့အမေကိုကြည့်လိုက် ကိုပလာတာကိုကြည့်လိုက်နဲ့လက်ထဲကဗုံလေးကိုတီးနေတာ။ “ဆူလည်းခဏ..ရိုက်လည်းခဏပဲ..ဟင် အမလေးပြောနေတာတောင်အခွက်ကပြောင်နေတုန်း အင်းဟာ..အင်းဟာ” “ဟဲ့ဟဲ့မိတူး ကလေးကိုအဲသလောက်မလုပ်ပါနဲ့”ပြောပြောဆိုဆိုနဲ ့မိတူးကကလေးကိုထရိုက်တော့ ကိုပလာတာဝင်ဟန့်ရတယ်။ ငတိလေးကထွက်ပြေးပြီးချောင်ထဲမှာတီးနေပြန်ရော။ “အကြောတင်းပုံကတော့သူ့ဖအေ အတိုင်းပဲ” “နောက်တော့လည်းရိုးသွားမှာပါဟယ် ကလေးပဲ” ကိုပလာတာပြောပြီးကိုမူဆာကြီးလက်ဘက်ရည်ဆိုင်ထွက်လာခဲ့တယ်။ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ကပြန်တော့ မိတူးတို့အိမ်ေ့ရှမယ် အရပ်ထဲက ကိုတတ်ပကြီးတွေစုနေတာကိုပလာတာတွေ့လိုက်တယ်။ ဒီလူကြီးတွေနဲ့ကိုပလာတာကနည်းနည်းမှမတဲ့။သူတို့ကလည်းကိုပလာတာကိုမကြည်ပါ။သိပ္ပံဆရာ ကိုတာရာကကလေးကို- “သားရေ..ဒီဗုံကြီးကိုဆက်မတီးနဲ ့တော့ကွဲ့၊ သားနားထဲမှာရှိတဲ့နားစည်လေးတွေက ဒီဗုံကိုတီးလို ့ဖြစ်လာတဲ့အသံလှိုင်းတွေရဲ ့ ပြင်းထန်တဲ့တုန်ခါမှုကြောင့်ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ် သားသားနားလည်းမကြားရတော့ဘူးပေါ့ဟုတ်လား” “ဟားဟား ကိုတာယာရယ်ကလေးကငါးနှစ်မပြည့်တပြည့်ရယ် ဘယ်လိုလုပ်နားလည်မှလဲဗျာ.ဒီမယ်ကျုပ်ပြောမယ်..” ရာအိမ်မှုး ကိုဘိုတောက် ကဝင်နောက်တယ်။ […]

တစ်နေ ့ကိုပလာတာတစ်ယောက် ကိုမူဆာကြီးဆိုင်မှာထိုင်နေတုန်း ဆိုင်ေ့ရှမှာ မျက်လှည့်ဝိုင်းလာပြနေတယ်။ ဘာရယ်မဟုတ်မျက်လှည့်ဝိုင်းကိုငေးမိတော့ ကျောင်းကပြန်လာတဲ့ရက်ကွက်ထဲကကလေးတွေအုံနေတာသတိထားမိ တယ်။မျက်လှည့်ကတော့ဘာတွေပြတယ်မသိ။အာဘောင်အာရင်းသန်သန်နဲ ့ပြောနေတဲ့ မျက်လှည့်ဆရာအသံကို ပဲကြားနေရတာ။နောက်တော့ ဆေးရောင်းဘာရောင်းနဲ ့ပဲမျက်လှည့်ဝိုင်းသိမ်းသွားပါရော။အဲဒီကျမှ နီမိုးတို ့ ကလေး တစ်သိုက် ကိုပလာတာကိုမြင်သွားပြီး ဆိုင်ထဲကိုဝင်လာကြတယ်။ “ဦးဦး ..ဟီးဟီး” ကလေးတွေက ဟီးဟီးဟားဟားလုပ်နေပြီဆိုကတည်းက ကိုပလာတာ ပေါက်တယ်။ “အေးအေး ..လာကြ ..မုန် ့စား” မုန် ့တွေပလုပ်ပလောင်းစားနေရင်း မျက်လှည့်အကြောင်းတွတ်ထိုးနေကြတာနင်တောင်နင်နေကြတယ်။ခဏကြာ တော့ နီမိုးက- “ဦးဦး ရော မျက်လှည့် ကြိုက်လားဟင်” “အာ..ကြိုက်တာပေါ့” “ဒါဆို ..ဦးဦး အတွေ ့အကြုံလေးတွေပြောပြပါလား ” “ဦးဦး ကြိုက်တဲ ့အထူးဆန်းဆုံးပြကွက်ကိုပြောပြ” ကလေးတွေတစ်ယောက်တစ်ပေါက်နဲ ့တောင်းဆိုနေတော့ ကိုပလာတာ အတိတ်ကိုပြန်တွေးမိတယ်။ “ဦးဦး ဟိုးအဝေးကြီးက နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်ကြီးမှာ ကျောင်းသွားတက်တုန်းကပေါ့ကွယ်…” […]