ကျွန်တော်တို့ စိတ်အစဉ်ကို လွတ်လပ်မူလိုလားကြသည်။ရယ်မောပျော်ရွှင်လိုကြသည်။တကယ်တန်းတွေးကြလျှင် လူဘဝသည်တိုတောင်းသောအချိန်တစ်ခုသာ။ ထိုဘဝတွင် စိတ်ချမ်းသာမူကို ဆုတစ်ခုအဖြစ်လိုချင်ကြသည်။ရယ်မောခြင်းဖြင့် ကျန်းမာရေးကိုလည်းကောင်းမွန်စေသည်။ တကယ်တန်းပြောကြလျှင်ဖြင့်လူတိုင်းတွင်ဟာသဉာဏ်ရှိပါသည်။ လူပျိုကြီးကျောင်းဆရာတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျပုံလည်းဆန်းသည်။ ဒဿမတန်းကျောင်းသူလေးနှင့် ကျောင်းသား၏အချစ်ဇာတ်လမ်းကို သိလို့ ကလေးများ အရွယ်မတိုင်မီ ဒုက္ခမရောက်ရေး တွေးခေါ်ကြရာတွင် ထိုကလေးများကို တိတ်တဆိတ်ရုံးခန်း၌ တွေ့ဆုံပြီးဆုံးမကြရန် ဓါတုဗေဒသင်သောဆရာမအပျိုကြီးနှင့် မြန်မာစာသင်သော ဆရာ လူပျိုကြီးတို့ တာဝန်ကျရာရုံးခန်းတွင်းသို့ ကလေးမလေးကို အရင် ခေါ်စစ်သည်။ဒီနေရာမှာ မြန်မာစာဆရာအကြောင်းနည်းနည်းပြောပြဖို့ လိုပါသည်။မြန်မာစာဆရာက စာရေးဆရာ ညကို ညည့်နက်အောင်စာရေးသည်။ မနက်ကို အိပ်ရာစောစောာထလို့ ဈေးဆိုင်သွားဖွင့်ပေးရသည်။ ဒါကြောင့် မြန်မာစာဆရာက ထိုင်လျှက်လည်းအိပ်ငိုက်တတ်သည်။ ဆရာမဓါတုကတော့ အရမ်းအလှကြိုက်သည် မင်းသမီးရှုံးလောက်အောင်ပြင်သည် မိဘကချမ်းသာတော့ မပူမပင်ရ စိတ်ကြိုက်လည်း အလှပြင်သည်။ တကယ်လည်းလှသည်။ နည်းနည်းးဝတာကလွဲလို့ အလွန်လှသည်။ စကားပြောလျှင် အသံကို ဆွဲပြီး ပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်းလေးချွဲနွဲ့ ပြောတတ်သည်။အပျိုကြီးတို့ […]

တကယ်ချစ်ရင် နောက်ကျတယ်ဆိုတာမျိုး ရှိသလားလို့ မေးတဲ့ မေးခွန်းလေးတစ်ခု ကြားမိပါတယ်။အချစ်ဆိုတာ ဘာလဲလို့လည်း တခါတစ်ရံမှာ ကျွန်တော်စဉ်းစားမိပြန်ပါတယ်။ အချစ်ကို ယုံကြသလားလို့ မေးရင် ကျွန်တော်ကတော့ မယုံနိုင်ပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခံရပေါင်းများ၍ ဖြစ်ပါသည်။ အမှတ်မရှိသော ကျွန်တော်ကိုယ် ကျွန်တော်လည်းမုန်းမိပါသည်။ တခါက ကျွန်တော်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ချစ်သူနဲ့ ကွေကွင်း ခဲ့ ရ၍ ရှုးသွပ်ခဲ့ ဖူးသည်။ စိတ်နုသည်၊ သမာဓိနည်းသည်ဟု မဆိုသာ တကယ်ချစ်၍ဖြစ်ပါသည်။ ချစ်သူရှိရာမြို့ရွာကို လိုက်သွား ရင်း ကြုံရာလုပ်စားကာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ သည်။နောက်ဆုံး ချစ်သူ၏စွန့်ပစ်ခံဘဝမှာ သေရည်မှီဝဲ၍ ရှုးသွပ်ခဲ့ ရလေသည်။ဤမှ စ၍ ယခု သည်းခြေပျက်အောင်ချစ်မိသည် ဝတ္ထုတိုလေးဖြစ်ခဲ့ ရသည်။ သည်းခြေပျက်အောင်ချစ်မိတယ် အိမ်မဲမြို့မှာ ရဲခေါင်ဘတင့်ဆိုသော ဥပဓိရုပ်ကောင်းကောင်းနှင့် လူရွယ်တစ်ဦးရှိသည်။ချစ်သူရည်းစားမရှာအား စီးပွားရေးကိုသာကြိုးစားလုပ်ကိုင်သည်။ဗလကောင်းကောင်း အမှတ်တမဲ့ ကြည်ပါလျှင် […]