ပြီးခဲ့တဲ့တနင်္လာနေ့၊ ကျနော်တို့ရဲ့မြို့တော်ထိုင်ပေ ( Taipei )တွင်၊တရုတ်သမတနိုင်ငံ ( Republic of China ,also known as Taiwan )၏နှစ်၁၀ဝပြည့်အထိမ်းအမှတ်ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲနှင့်စစ်ရေးပြပွဲ့များ စည်စည်ကားကားသိုက်သိုက်မြိုက်မြိုက်ကျင်းပခဲ့ပါသည်။ ၎င်းပွဲသို့တက်ရောက်လာသောနို င်ငံခြားရောက်တရုတ်(Oversea Chinese )၂၀၀၀ဝကျော်ထဲမှာဗမာပြည်မှအယောက်၆၀ဝကျော်ပါဝင်ကြောင်းသိရှိရပါသည်။ နှစ်ပေါင်း၁၀ဝကျော်တုံးကတရုတ်သမတနိုင်ငံသည်အာရှတွင်ပထမဦးဆုံးသော ဒီမိုဂရေစီနိုင်ငံကြီးဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊တရုတ်လူမျိုး အများစုမှာနှစ်ပေါင်း၁၀ဝကျော်အတွင်းဒီမိုဂရေစီကိုလုံးဝခံစားခွင့်မရှိခဲ့ပါ၊ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်၂ဝမှစ၍ထိုင်ဝမ်ကျွန်းမှာ သာဒီမိုဂရေစီအပြည့်အဝခံစားခွင့်ရှိလာကြသည်။ net ပေါ်မှာဒီလိုဟာသတခုရှိတယ်၊ တရုတ်တွေအများဆုံးနေထိုင်တဲ့အရပ်ဒေသ၄ခုရှိတယ်။ ပထမ-ဟောင်ကောင်မှာနေတဲ့တရုတ်တွေဆိုရင်၊ ဥပဒေကန့်သတ်ထားတာကနေလွဲရင်ဘာမဆိုလုပ်၍ရသည်။ ဒုတိယ-စင်ကာပူမှာနေတဲ့တရုတ်တွေဆိုရင်ဥပဒေဘောင်တွင်း၊ ခွင့်ပြုထားသည်မှလွဲရင်ဘာမှမလုပ်ရဘူး။ တတိယ-ထိုင်ဝမ်မှာနေတဲ့တရုတ်တွေဟာ ဥပဒေဘောင်အတွင်း၊ဘောင်အပြင်အကုန်လုပ်လို့ရတယ်။ စတုတ္ထ-တရုတ်ပြည်မကြီးမှာနေတဲ့တရုတ်တွေဆိုရင် ဥပဒေဘောင်အတွင်းဘောင်အပြင်အကုန်ဘာမှမလုပ်ရဘူး။   တရုတ်သမတနိုင်ငံတည်ပြီးခါစ၊မန်ချူးမင်းဆက်၏လက်ကျန်စစ်အာဏာရှင်များသည် နယ်ချဲ့များ၏ထောက်ခံမှုဖြင့်နှစ်ပေါင်း၂ဝနီးပါးအချင်းချင်းတိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ စစ်အာဏာရှင်ကြီးလည်းဟုတ်၊မျိုးချစ်သူရဲကောင်းလည်းဖြစ်တဲ့ခေါင်းဆောင်ကြီး ချန်ကေရှိတ််သည်ကူမင်တန်အစိုးရကိုဦးဆောင်၍တရုတ်ပြည်ကြီးကို united ဖြစ်အောင်လုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊များမကြာခင်တရုတ်ကွန်မြူနစ်၏ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုကြောင့်ပြည်တွင်းစစ်ပြန်ဖြစ်လာသည်၊ ကွန်မြူနစ်များကိုအပြီးသတ်သုတ်သင်ပြီးခါနီးအချိန်မှာဖက်ဆစ်ဂျပန်များအလုံးအရင်းနှင့်ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာ၍၊ချန်ကေရှိတ်သည်ကွန်မြူနစ်များနှင့် peace လုပ်လိုက်ရသည်။ ချန်ကေရှိတ်သည်ရှိသမျှအင်အားဖြင်ရှေ့တန်းတွင် ဂျပန်တွေနှင့်စစ်တိုက်နေတဲ့အခါကွန်မြူနစ်များသည်နောက်ကွယ်မှာအင်အားစုစည်းနေသည်။ နဂိုမှညံ့ဖျင်းချည့်နဲ့ချူချာနေတဲ့တရုတ်တွေဟာဂျပန်တွေကို အရှုံးကြီးဘဲရှုံးနေပြီးပင်လယ်ကမ်းခြေတခုလုံးဂျပန်တွေက သိမ်းပိုက်သွားလိုက်တော့သည်။ နောက်ဆုံး US ကလူအင်အားရောငွေအင်အားရောအလုံးအရင်းနှင့် တရုတ်ကိုထောက်ပံကူညီပြီး၊ဖက်ဆစ်ဂျပန်များကို ၁၉၄၅ခုနှစ်တွင်အောင်မြင်စွာတိုက်ထုတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်၁၉၄၉ခုနှစ်တွင်အင်အားချည့်နဲ့ပြီးလက်ပမ်းကျနေသော […]

ယခုခေတ်ဟာ2011ရာစုနှစ်အားဖြင့် နှစ်ဆယ့်တရာစုရောက်နေပြီလေ။ ဒါပင့်မဲ့အိုင်တို့မြန်မာပြည်ကြီးလွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်20လောက်ကလောက်တောင်မချမ်းသာတဲ့ အပြင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့မွဲပြီးဆင်ရလြာတယ်။ မြန်မာလူမျိုူးတွေကိုမွဲတထက်မွဲ ပြာတထက်ပြာအောင်ဘယ်သူတွေလုပ်နေလဲဆိုတာအိုင်မသိဘူးလေ။ သိလည်း ပြောရဲပါဘူးနော်ဟုတ်ဘူးလား။ မြန်မာပြည်လွန်ခဲ့အနှစ်20ပြန်လည်အောင်မေ့မိတယ်လေ။ ဘာလိုလဲဆိုတောခုနှစ်အားဖြင့်1994လောက်တောမြန်ာမပြည်ဟာတခါးပိတ်စီးပွားရေးဝါလေ။ မတိုးတက် မခေတ်မီသေးဘူးနော်။ ဒါပင်မဲ့မဆင်းရဲတာတောအမှန်လေ။ ဆင်းရဲတဲ့ သူတွေကလည်း ရွှေဂေါင်းပြောင်လို့ မြန်မာပြည်မှာခေါ်တဲ့ ဘဲဥလောက်က အလုံးများများမိသားစုတစု လောက်လောက်ငငစားနိုင်တယ်လေ။ အဲဒီကစပြီးတောတဖြည်းဖြည်းနဲ့1996နှစ်ကြသောvisiting myanmar လို့ခေါ်တဲ့ မြန်မာပြည်နှင့်နိုင်ငံတကာကူးလူးဆက်ဆန်ရေးဆိုတဲ့ တခါးဖွင့်ဝါဒစတင်ကျင့်သုံးလို်တာလေ။ အဲဒီကစပြီးတောမြန်မာလူမျိုးတွေလည်း တဖြည်းဖြည်းဆင်းရဲလာလိုက်တာအခုတောချမ်းသာတဲ့ သူတွေမှာဘဲဥဆိုတဦးတလုံးကျ စားရတဲ့ ဘဝမျိုးရောက်နေပြီလားတောမသိဘူေးလ။ ကမ္ဘာမှာ1945လောက်စပြီးတောစစ်အေးတိုက်ပွဲတွေကလွဲလို့တနိုင်ငံနဲ့တနိုင်ငံစိပွားရေးစစ်ဘဲတိုက်တောတယ်လေ။ အဲဒီစိပွားရေးစစ်ပွဲတွေဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကမဖွံးဖြိုးသေးတဲ့ မြန်မာပြည်လိုနိုင်ငံမျိုးပ်ိုပြီးတောခံရတယ်လေ။ အဲဒီဟာတွေဖြစ်ချိန်တန်လိုဖြစ်လာတယ်လေ။ ်ဲဒီစစ်ကိုဘယ်လိုကာကွယ်မလဲဆိုမစဥ်းစားဘဲကိုယ်ကောင်းစားဖို့စဉ်းစားနေတဲ့ လူတချို့ကြောင့်မြန်မာပြည်ခေတ်လဲနောက်ကျနိုင်င့လည်း မွဲတေလာပြီး ကမ္ဘာအဆင်းရဲဆုံးနိုင်ငံတွေစာရင်းမှာတောင်ပါဝင်ခဲ့ရပြီးလေ။ သယံဇတတွေဒီလောက်ပေါဒီလောက်မျာေးနတောတောင်မြန်မာပြည်နှင့်မြန်မာလူမျိုးတွေဆင်းရဲရတော်တော်ရင်နာဖို့ကောင်းတယ်လေ။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသာရှိသေးရင်သူနိုင်ငံသူအရ တိုက်ပေးခဲ့မြန်မာပြည်ကြီးဘယ်လောက်များကြည့်ကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းလိုက်မလဲဆိုတွေးကြည့်တာနဲ့တင်သိနိုင်တယ်နော်။ မြန်မာပြည်နှင့်အိုင်တိုဗိုလ်ချုပ်အဆက်သွယ်ဖြတ်တာနှစ်20ကျော်လေ။ ဒင်းတို့တွေသေသွားတဲ့ ဗိုလ်ချုပ် မျက်နှာကြည့်ရမှာကြောက်လဲေ ကြာက်ရှက်လည်း ရှက်လို့နဲ့တူတယ်ထင်ပါတယ်လေ။ ကျောင်းတွေအိုင်တို့ငယ်ငယ်ကဆိုနိုင်ငံတော်အလံအောက်ဗိုလ်ချုပ်ပုံလေ အမြဲအလေးပြုနေရတာကိုသွေးထဲမှာပိုးကောင်လေးတွေ သွာနေသလို တရွှရွှနဲ့လေနိုင်ငံအတွက်တခုခုလုပ်ပေးချင်စိတ်တွေတဖွးဖွးပေါ့နော်.။ အိုင်တို့၈တန်းနှစ်လောက်စပြီးတော […]