(၁)……..ဇာတ်လမ်းလေးအစမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာဆင်းရဲချို့တဲ့မိသားစုက ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ နပ်မမှန်တဲ့ထမင်း မလောက်မငှတဲ့ထမင်းတွေကြားထဲမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရပေမယ့် ထမင်းစားချိန်ကိုရောက်တဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော့်ကို ထမင်းတွေပိုထည့်ပေးပြီး ” များများစားပါသားရယ်..အမေဗိုက်မဆာလို့ပါ” ပြောတာဟာ အမေကျွန်တော့ကို ပထမဦးဆုံးညာခြင်းပါပဲ။ (၂)……..ကျွန်တော်အရွယ်လေးရလာတော့ ခန္တာကိုယ်ဖွံ့ဖြိုးထွားကျိုင်းရန်အဟာရလိုအပ်တဲ့အရွယ်မို့ အားတဲ့အချိန်လေးမှာ အမေကိုယ်တိုင် မြစ်ထဲသွားပြီးဖမ်းခဲ့တဲ့ ငါးကို ဟင်းချိုလေး ချက်ကျွေးတုန်းက အသားတွေကို ကျွန်တော့ပန်ကန်ထဲထည့်ပေးပြီး အသားအနည်းငယ်ကပ်နေတဲ့အရိုးတွေကိုသာ စားနေတဲ့အမေကို ကျွန်တော်ကအသားတွေခွဲပေးတဲ့အခါမှာ အမေကငြင်းဆန်ပြီး ”သားပဲစားပါသားရယ်..အမေ အသားငါးသိပ်မကြိုက်လို့ပါ” ဆိုပြီး ၂ ကြိမ်မြောက် အမေ ကျွန်တော့ကိုညာခဲ့ပြန်ပါတယ်။ (၃)………….ကျွန်တော်ကျောင်းသားအရွယ်ရောက်လာတော့ ကျူရှင်တက်နိုင်ဖို့အတွက် ငွေပိုရရှိရန် စက်ရုံကအထည်တွေကို အိမ်ပြန်ယူလာပြီး ည ၂ နာရီလောက်ထိ ထိုင်ချုပ်နေတဲ့အမေကို အိပ်ပါတော့အမေရယ်..နက်ဖြန်လဲ အလုပ်ဆင်းရဦးမှာလို့ ကျွန်တော်ပြောတုန်းက ” သားအိပ်ပါသားရယ်..အမေအိပ်မငိုက်သေးလို့ပါ” လို့ ပြုံးပြုံးလေးပြန်ပြောခဲ့တာ ၃ ကြိမ်မြောက် ကျွန်တော့ကို အမေညာခဲ့တာပါ။ […]