ဝေးသွားပြီးနောက်

မေ…

တောင်တန်းပြာတွေဆီ

မျှော်မကြည့်ရဲတော့ပါဘူး..

ဗျိုင်းတစ်အုပ်ထအပြန်မှာ

အလွမ်းတွေလာလာမှန်မှာစိုးလို့ပါ…

အနောက်တောင်တဝိုက်ဆီက

တိမ်ညိုတွေစွေလာတိုင်းလည်း

မိုးခေါ်တေးတွေကိုမဆိုဖြစ်တော့ပါဘူး…

အဆွေးတွေပိုပိုလာမှာစိုးလို့ပါ ….

မြူခိုးတွေဝေနေတဲ့

ရွာအစွန်က ကုက္ကိုပင်အိုမှာလည်း

သွားမထိုင်ရဲတော့ပါဘူး…

ဥဩသံတွေကြားရင်

မေ….  ပြန်လာမလားလို့

မျှော်ရတာမောလွန်းလို့ပါ…

ခုတော……   ငါ ..

အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ

သိမ်ငယ်မှုတေးတွေ

ရင့်ကျူးရင်း ….

မနက်ဖြန်တွေကို …

ရစ်သမ်ပျက်သံစဉ်တွေနဲ့ …

အဆွေးကုတင်ထက်မှာ

နားဆင်သူရှိနေမလားဆိုပြီး ..

တိတ်တိတ်လေးသာ ….

တိတ်တိတ်လေးသာ….

ဆိုငြီးနေရတာပါကွယ် …..