“တစ်ရွာ မပြောင်း” “သေချင်တဲ့ကျား” ဒုတိယပိုင်း ဇာပ်သိမ်း

 

တစ်ရွာမပြောင်း သေချင်တဲ့ကျား ဒုတိယပိုင်း(ဇာပ်သိမ်း)

၅ လခန့်ကြာသော် . . . . . . . . . .

ကိုခင်မောင်ထွန်း ၊ ကိုဇော်နိုင် ကိုကျော်မျိုး စတဲ့ အသိမိတ်ဆွေ သုံးယောက်နှင့် ကော့ကရိတ် မှာဆုံမိခဲ့ပါတယ်။

ကျနော် အကြောင်း ကိစ္စအနည်းငယ်ဖြင့် မန္တလေး သို့သွားရန် မြဝတီမှ ကော့ကရိတ်သို့ ဆိုင်ကယ်ဖြင့် ဆင်းခဲ့ပါသည်။

ကားနှင့် ဆင်းမည်ဆိုပါက ဒေါနတောင် ပေါ်တစ်လျှောက် လမ်းကကျဉ်းသည်။ ကားတစ်စီး သာသွားလာနိုင်သည်မို့

အဆင်းတစ်ရက် အတက်တစ်ရက်သတ်မှတ်ထားသည်။ ရှေ့မှ ကားတစ်စီး ပိတ်မိနေပြီဆိုပါက လမ်းကျဉ်းသော

နေရာများတွင် နောက်မှကားများ ကျော်တက်ရန်ခက်လှသည်။ ထို့ကြောင့် အမြန်ရောက်လိုသူများ အနေဖြင့်

ဆိုင်ကယ် ဖြင့်ဆင်းကြသည်။ ဆိုင်ကယ်ကတော့ အတက်ရက် အဆင်းရက်မရှိ သွားလာနိုင်တာမို့ အဆင်ပြေပါသည်။

ကော့ကရိတ်ရောက်တော့ ကားထွက်ဖို့ အချိန် တစ်နာရီလောက် လိုသေးတာမို့ ကျနော် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်၍

အချိန်ဖြုန်းရင်းစောင့်နေခိုက်။ ဆိုင်ကယ်သုံးစီးဖြင့် ဝင်လာသော ခရီးသည်သုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတော့

အံအားသင့်သွားမိပါသည်။ ကျနော် အသိမိတ်ဆွေ များဖြစ်သော ကိုခင်မောင်ထွန်းတို့ အဖွဲ့ဖြစ်ပါသည်။

ဝမ်းသာအားရ လှမ်းခေါ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပေမယ့်။ သူတို့သုံးဦးသာ ထံမှထွက်ပေါ်လာသော အကြည့်များကတော့

အားငယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့်။ သူတို့လဲ အံအားသင့်သွားပုံပေါ်ပါသည်။

“ဟာမိုဘိုင်းပါလား မင်းဘယ်လို ဒီမှာရောက်နေတာလဲ “

“ကျနော် ဘယ်လိုဒီမှာ ရောက်နေတာထက် ကိုကြီထွန်တို့

ဘယ်လိုရောက်လာ တာလေးလုပ်စမ်းပါ့ဦး”

“ပြောရမှာတောင် မကောင်းပါဘူးကွာ အခုမင်း ဘယ်သွားဖို့လဲ”

“ကျနော် မန်းန္တလေးကို သွားဖို့ပါ “

“ မန္တလေးကို သွားဖို့ဆိုတော့ မင်းက ဒီမှာနေတာလား “

“ ဟုတ်တယ်ဗျ ကျနော် ဒီဖက်မှာရောက်နေတာ ကြာပြီ “

“ လတ်မှတ်ဖြတ်ပြီးပြီးလား ရန်ကုန်ကနေပဲ ပြန်မှာမို့လား “  

“အင်းရန်းကုန်ထိ မလိုက်တော့ဘူး ဘုရားကြီးမှာ ဆင်းမယ်

အဲ့ဒီကနေပဲ ရန်ကုန်ကထွက်လာတဲ့ ကားပဲစောင့်စီးတော့မယ် “

“ တို့လဲ အဲဒီတိုင်း စီးရင်ရလာ ငါတို့ကတော့ ရန်ကုန် ကနေမှ

တစ်ဆင့်သွားတတ်တာ ဒီဖက်ကိုလဲ ခုမှရောက်ဖူးတာပဲ”

“ရတာပေါ့ဗျာ ရန်ကုန်ထိလိုက်သွားရင်လဲ ပြီးတော့

ဘုရားကြီးဖက်ကို ပြန်ရောက်တာပဲ လူပင်ပန်းတာပေါ့”

“ဒါဆိုကားလက်မှတ် ဖြတ်လိုက်ဦး တော်ကြာနေခုံမရလို ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ်”

“ ပြီးမှ လက်ဖက်ရည်လေး ဘာလေးသောက်ရင်း စကားပြောကြတာ့ပေါ့”

 ထိုမှစ၍ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်ရင်း ပြီးနောက် ကားစီးကြရင်း ကိုခင်မောင်ထွန်းတို့ သုံးဦးသား၏ ဖြစ်ပုံပျက်ပုံ အလုံးစုံကို

စိတ်မကောင်းခြင်း ကြီးစွာခြင့် နားထောင်ခဲ့ရပါသည်။ ရွာမှာ မရှိ ရှိတာလေးရောင်းချ အတိုးယူတဲ့လူကယူ ဒီလိုနဲ့

ဘန်ကောက်ကို အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ ပွဲစားအဆက်အသွယ်  ဖြင့်လိုက်ပါ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ပွဲးစားဆိုသည်မှာတော့

စကားပြောအင်မတန် ကောင်းတာလူတိုင်းအသိပါ။ ဘာတွေလုပ်ရမယ် ဘယ်လောက်ရမယ် စသဖြင့်ပေါ့။

ကိုယ့်ရပ် ကိုယ့်ဒေသမှာ အလုပ်အကိုင် မကောင်းလို့ အဆင်မပြေသူများ အတွက်ထွက်ပေါက်

ရမလားဆိုပြီး အားကိုးမိရာက ဒုက္ခရောက် ကြသူတွေမနည်း။ အဆင်ပြေသွားတဲ့ လူများလည်း ရှိပါ၏။

ထိုက အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်၏။ ကိုခင်မောင်ထွန်း တို့မှာ တစ်လလောက်ပဲ  ကြာမယ် မြဝတီ မှာနေပြီး

ပတ်စ်ပို့စ် လုပ် ဗီဇာလျှောက်ပြီး ဘန်ကောက်ကို သွားရမယ်ဆိုပြီး လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပွဲးစားခ သုံးသိန်းသုံးသောင်း ပေးရသည်ဟု သိရပါသည်။ ဘန်ကောက်မှာ ရောက်တဲ့အခါ အလုပ်လုပ်ရင်းဖြင့်

အကြွေးက တစ်လကို ဘတ် တစ်ထောင်နှုန်းဖြင့် ဆယ့်နှစ်လကြာ ၁၂၀၀ဝ ပြန်ဆပ်ရမည်။(၁ ဘတ်= မြန်မာ ၂ရ ကျပ်ဝန်းကျင်)

ပတ်စ်ပို့စ် လုပ်ခဘာခပေါ့ဗျာ။ မြဝတီ မှာနေစဉ် နေရေးစားရေး စီစဉ်ပေးမည် ဟုဆိုသော်လဲ။ နေရထိုင်ရတာက အဖြစ်

အမိုးသာပါ၍ အကာမပါသော အဆောက်အဦးထဲ၌ နေရသည်။ စားရေး စီစဉ်ပေးသည်ဆိုမှာလဲ တစ်ရက်ကို ထမင်း

နှစ်နပ်ကျွေးသည်။ နေ့လယ်စာကို နေ့လယ် ၁၂ မှာကျွေးပြီး ညစာကို ည ရ နာရီမှာ ကျွေးသည်။ အစပိုင်းမှာတော့

အသားဟင်းတစ်မျိုး နှင့် ဟင်းကြမ်းပါသည်ပေါ့။ နောက်တစ်လ လောက်ကြာလာတဲ့အခါမှာ အသားဟင်း

ပါမလာတော့ ကြက်ဥ ပြုတ်တစ်လုံးနှင့်သာ နှစ်ပါးသွားရသည်က များလာသည်။ ထိုနောက် ဟင်းမကျွေးတော့

တစ်ရက်အတွက် ဟင်းဖိုး ၅၀ဝ ပေးသည့်ဟုသိရပါသည်။ သူတို့ကတော် သေးသည်ဟုမြင်မိသည်။ အခြားကျနော်

တွေ့ဖူးသော သူများမှာ တစ်ရက်ကို ဟင်းဖိုး ၄၀ဝ ပေး၍ ထမင်းဖြူ နေ့လယ်တစ်ထုပ် ညတစ်ထုပ်ပေးသည်ဟု

ပြောပြသောတစ်ဖွဲ့ ကိုလဲတွေ့ဖူးပါသည်။ အဆိုးဆုံး အနေဖြင့် ထမင်းလုံးဝ မကျွေးတော့ပဲ မိမိအစီအစဉ်ဖြင့်

မိမိဝယ်စားနေရ သူများလဲရှိပါသည်။ ကိုခင်မောင်ထွန်းတို့ အဖွဲ့မှာ မြဝတီရောက်လို့ တစ်လလောက်ကြာပြီးနောက်

တစ်ပတ်လောက်နေသွားရမည်။ ငါးရက်လောက်နေသွားရမည်ဖြင့် ၄ ကျော်ကျော်လောက် မြဝတီတွင် အစားအသောက်

အဆင်မပြေဖြင့် ခုက္ခခံခဲ့ရကြောင်း။ အတူတူ သွားဖို့ အားလုံးပေါင်းအဖွဲမှာ အယောက် ၁၀ဝ ကျော်ကြောင်း။

ထိုအထဲ၌ ပွဲးစားခ ၄ သိန်း ၊ ၅ သိန်း အများဆုံး ၈ သိန်းအထိ ပေးခဲ့ရသူများ ပါဝင်ကြောင်း။ အနည်းဆုံး

ပေးရသူကတော့ နှစ်သိန်းခွဲဖြစ်ကြောင်း။ ကိုခင်မောင်ထွန်းတို့ သုံးယောက်မှာမူ သုံးသိန်းသုံးသောင်စီပေးခဲ့ရပြီး။

နံနက်စာအတွက် အပြင်မှာစားရတဲ့ စရိတ် အထွေထွေ အသုံးစရိတ်များ ပေါင်းလိုက်ပါမူ အားလုံးပေါင် ၆ သိန်းလောက်

ကုန်ကျခဲ့ကြောင်း။ ဒီလေးလလောက် အတွင်းမှာ အလုပ်မလုပ်ရတဲ့အတွက် ဝင်ငွေမရသည်က တစ်ခါနာ

၆ သိန်းလောက်ကုန်ခဲ့လို တစ်ခါနာ မိအေး နှစ်ခါနာ အဖြစ်နှင့် ကြုံတွေ့ ပုံများကို ပြောပြကြပါသည်။

နောက်ဆုံး ဘုရားကြီးမှ နေ၍ကားစောင့်ကြသောအခါ ရန်ကုန် မန္ဘလေး အဝေးပြေးကာက အရင်ရောက်လာပါသဖြင့်

ကိုခင်မောင်ထွန်း ၊ ကိုဇော်နိုင် ၊ ကိုကျော်မျိုးတို့အား နှုတ်ဆက်စဉ် ကိုဇော်နိုင်မှ ငါ့ညီ မိုဘိုင်း မင်းလိမ်လိမ် မာမာနေနော်

အသက်အရွယ်ငယ်တုန်းမှာ လုပ်စရာရှိတာကို ကြိုးစားထား မဟုတ်ရင် အသက်ကြီးမှ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်

အခုငါတို့ကိုကြည့်ကွာ အဆင်မပြေတဲ့ကြားထဲ အကြွေးတင်ခံပြီးလာရတာ အခုရွာကို

ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ပြန်ရမယ်တောင်မသိတော့ပါဘူးကွာ ဟု ကိုဇော်နိုင်ရဲ့ အားငယ်စွာဖြင့် ပြောကြားလိုက်သော

ဆုံမစကားနှင့်တကွ ညည်းညူသံလေးကို စိတ်ထဲမှာ အထပ်ထပ်ကြားယောင်ရင်းဖြင့် မန္တလေး သို့ရောက်ခဲ့ပါသည်။

တစ်ရွာမပြောင်း သူကောင်းမဖြစ် နှင့်ှ သေချင်တဲ့ကျား တောပြောင်း ခဲ့မိသော……………………….

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

တစ်ခါက ကြုံတွေ့ ဖူးသော အဖြစ်အပျက်လေးကို မိမိရေးတတ်သလောက် ပြန်လည်ရေးဖွဲ့ ထားခြင်းဖြစ်ပါသည်။

အားပေးသူအပေါင်း ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာ ချမ်းသာ ကြပါစေခင်ဗျာ။

“လက်တည့်စမ်းတဲ့မောင်”

12-12-2012 , 12 AM အမှတ်တရ

soemoe.myint19@gmail.com